चिट्ठी मेरी उनीलाई

nepalgulfn — Wed, 04 Nov 2009 16:09:21 +0000

प्रिय,
जिन्दगी का मोडहरुमा कठिनाई लाई साघू सरी पार गर्ने क्रममा चस्केको मुटुलाई यहाँ को जीवन सैली रूपी पर्दाले छोपेर ठीक छू भनी हास्नु यहाको बिबस्ता हो
हामी बिच भएको ‘महाभारत’ को घाऊ मा खाटो बस्न नापाउदै तिमीलाई पत्र लेख्ने जून दुस्साहस मैले गरेको छू सायद मेरा लागी यो पक्कै पनि माफी योग्य कदम होइन होला, त्येसको लागी पत्र को पहिलो बिट मै क्षमा याचना गर्दछु
यो पत्र तिम्रो बर्तमान जीबन लाई खलल पूराउन नभएर मेरो मस्तिस्क मा भएको अतीत लाई कागजमा उतार्न भएको सानो प्रयास मात्र हो र तिमीले पनि यही रूप मा लिने छौ भन्ने आशा राख्दछु
तिमी अति राम्री छौ ,
यस कुरा मा कुनै संदेह छैन,
तिमीलाई देखे पछि जो कोही ले पनि अंदाज लगाउन सक्छ, भगवान का पनि लागी सबै एकै छैनन,
म अझै पनि सम्झन्छु;
तिमी विबाहित हौ
जान्दा जान्दै पनि, तिमीलाई देखे पछि अल्लारे केटा हरु स्वो नियन्त्रण गुमाउथे, बूढा हरु आफ्ना जहान भुल्दथे, के बूढा, के तन्नेरी सबै तिम्रो रूप को गाथा गाउथे, तिम्रो चाल बयान गर्न पछि पर्दैनथे, अनि तिमीलाई हेरिरहन्थे,
सोची रहन्थे
अनि टोलाइरहन्थे,
जस्तो ,
कहिले ढोका भएर, कहिले खापा भएर
समग्र मा, सबै पुलिंग हरु तिमीलाई देखेर भुतुक्क हुन्थे, तिम्रो नज्दिकता चाहन्थे, तिमी संग बोल्ने बहाना खोज्थे, तिमीलाई छुन चाहन्थे
तिमी बिबाहित थीयौ,
यो कुरा मलाई पनि भुल्न मन लाग्थ्यो,
भूली दिन्थे,
नचाहादा नचाहदै, तिम्रो पति को याद आयो,
उ भने गज्जब को थियो- तिम्रो लागी,
तिमीलाई महारानी सरी राखेको थियो, पैसा ले त पुरिदिएको थियो तिमीलाई,
“चोरी को धन, फुपुको श्राद्ध”
उखान को याद आयो
तिमी सिपालु छ्यौ, ” जीवन जिउनको लागी”,
“दुई दिनको जिन्दगी मा मोज गर्नु पर्छ”
मानिस हरु ले भने झै गरी जिएकी थियौ तिमीले जिन्दगिलाई
भनिन्छ, पीडा अनुहार मा झल्किन्छ,
दुख र पिडाको आभास कहिल्ये पाइन मैले तिम्रो अनुहार मा,
हसिलो गोलों अनुहार मा रातो बिंदी टिका, गालको कालो कोठी, तिमी साच्चै नै राम्री छौ,
परी जस्तै,
हासेका आखा
मानिस हरु भन्छन, आखा पनि कसरी हास्छ?
तर मैले महसूस गरेको छू - तिमीमा
हामीले बिताएका हरेक पल! म बिर्सन चाहन्न !
एकान्त ठाउ,
ती याद,
कता कता भित्र, काउ कुति लागे जस्तो आभास, मनै चंचल हुन्छन् , अंग अंग रोमांचित भए जस्तो लाग्छ, शारीर हल्का जस्तो!
सिमल को भुवा सरी,
मलाई याद छ, हामी कती थाक्थ्यौ हगी? सगै एकान्त मा समय बिताउदा,
तिमी ती पल याद गर्न मन पराउछौ?
तिम्रो लामो लामो अनि न्यानो स्वास प्रस्वास
मलाई त उठेर बस्न पनि मन लाग्थेन, लडी दिन्थे अर्को पट्टी फर्केर, लाग्थ्यो, लामो उकालो हिडे पछि को समय जस्तो,
ठुलो भारी बिसाए पछिको हल्का पन
बर्सौ सम्म बिझेको काडो निकाले पछिको सन्चो पन
कुनै युद्ध नै जीते जस्तो आभास,
तिम्रा हल्का रातो अनि झुकेका आखा, उत्तेजित र तातो शारीर,
निकै प्यास लागेको आभास,
तेस बेलाको तिम्रो अनुहार को चमक एक दम अलग थियो,
तिमीलाई नियल्दा लाग्थ्यो, तिम्रा आखा ले मलाई केही भनिरहेका छ, तिम्रा हाउभाउ ले मलाई उकसाई रहेका छन, अर्को यात्रा तय गर्न,
पुरुशत्वो प्रदर्सन गर्न म कहिल्यै पछि परिन
त्यही पुरुसत्वो देखाउने होड मा आफुलाई कमजोर बनाउदै गए
कहिले आफ्नो लागी
कहिले तिम्रो लागी
कहिले दिन मा
कहिले रातमा
खै के लेखु, कहा बाट शुरू गरु र कहा लगेर अन्त नै, रनभुल्ल मा छू
मासु कटिदा, खुकुरी र अचानो को आबस्यकता अनिबार्य प्राय हुन्छ तर पनि अचानो मा परेको बज्र खुकुरी ले कहिल्यै महसूस गर्दैन, यस मानेमा तिमी खुकुरी बन्यौ
तिमीले पहिलो पति लाई कीन छाडी दियौ, यस बिसय मा म अनभिज्ञ छू,
हो मैले यस बिसय मा कहिले पनि तिमी बाट जान्न चाहिन,
मलाई तिम्रो सोच एक दम अलग लाग्छ,
तिम्रो सोच मात्र होइन तिम्रो हरेक पक्ष अन्य नारी भन्दा अलग छ
मैले तिमीलाई कहिल्यै बुझ्न पनि सकिन,
तिमीलाई जान्न, तिमीलाई बुझ्न म द्वारा गरिएका हजार कोसिस बेकार रहे
हून त, सामान्य तया, जीबन मा म बाट भएका धेरै कोसिस हरु ब्यर्थ भएका छन तर पनि म आफुलाई नालायक मान्न चाहन्न, र म नालायक होइन
तिम्रा लागी त म पारदर्शी नै थिए, बिलकुल काच जस्तै
मेरो जीवन मा भए गरेका हरेक कुरा हरु लाई मैले तिम्रो सामु राखी दिएकै थिए, यस मानेमा मलाई लाग्छ मेरो जीवन को हरेक पक्ष र सबै कुना संग तिमी परिचित छौ, तर म भने तिमी भन्दा कोसौ पछाडी छू, न म तिम्रो जीवन को कुनै पक्ष संग परिचित छू, न त तिम्रो कुनै कुना कप्चेरा संग नै स्पस्ट
मैले महसूस त गर्न सके तर ती सबै मेरा लागी अद्रिस्य नै रहे -
अन्धो लाई दही, उसलाई दही को स्वाद त थाहा छ, तर रंग भने अर्को संग सोध्नु पर्ने हुन्छ, सोधेर पनि के गारोस, बिचरा अन्धो न हो
मेरो तिमी प्रति को लगाब, मलाई तिम्रो आबस्यकता को तीब्रता, दिन दुगुना रात चार गुना, हुदै गयो, म दुब्दै गए, हराउदै गएँ, तिमी समय को बहाब संगै अगाडी बढ्दै गयौ, म कोसौ पछाडी अडकीए
फेरी पनि तिमीलाई भेटने कोसिस अनबरत रूप मा धेरै समय सम्म म बाट भै नै रहे, भै नै रहे
कहिल्ये रोकीएन
सबै निरर्थक
जब तिमीलाई भेटे तिम्रो गलामा नया मंगल सूत्र र काख मा एउटा सुन्दर बालक हांसी रहेको पाए
मन मनै तिमीलाई पुनर्बिबह को शुभकामना दिन मन लाग्यो

बिरक्ति को बाण ले घायल म, आफुलाई सम्हाल्न फिस्स हांसें
रनभुल्लमै हांसें

चुप चाप सडक छेउ उभीइरहे
सडक को पारी पट्टी एउटा सुकेको, उजाड, नीरस, कालो, रुख उभिएको देखें
रुख को फेद देखि टुप्पा सम्म नियालेर हेरें
रुख पनि मलाई देखेर फिस्स हासें जस्तो
आकाश मा कालो बादल मडारिएको
मेरा कान ले केही सुनी रहेका थिएनन
आखा ले केही ठम्याइ रहेका थिएनन
दिमाग काम गर्न असक्षम थिए
लाग्थ्यो भूइचालो गै रहेको छ
मैले टेकेको जमीन भास्सी रहेको छ
मैले कही जाने मेसो पाई रहेको छैन
केही छीन पछि एउटा मानिस हात मा बन्चरो लिएर आयो
अनि निर्जिब रुख को फेद मा बन्चरो प्रहार गर्दै गयो
गर्दै गयो
निरंतर

झुमे नेपालीहरु दुवईमा देउसी भैलो सांस्कृतिक कार्यक्रममा

nepalgulfn — Mon, 02 Nov 2009 18:02:07 +0000

नेपाली समाज यूएईले यही अक्टोवर २३ शुक्रवार २००९ का दिन दुवईको एभरेष्ट होटेलमा आयोजना गरेको देउसी भैलो सांस्कृतिक कार्यक्रममा दुवईमा कार्यरत नेपालीहरु दिलै खुलाएर रमाए । नेपाली दूतावास अबुधावी यूएईका द्धितिय सचिव लोक बहादुर पौडेल क्षेत्री तथा नेपाली समाजका उप सपाभति डा. असिफ अलि सिद्धिकिद्धारा सयूक्तरुपमा पानसमा मैन बत्ती बाली कार्यक्रमको उद्धघाटन गरिएको थियो ।
असिम महतको सब्द सम्योजन स्वर तथा अन्य कलाकारहरुको साथमा पूर्व मेची पश्चिम काली भईयो भेट दुवईमा यस पाली, भन भन बहिनी, देउसीरे भन भन्दै देउसीरे भाकाको गितमा उपस्थित सबै अतिथि, तथा दूवईमा छरीएर रहेका नेपालीहरुलाई स्वागत गरेका थिए । कलाकारहरुले भन भन भाई देउसीरे भन्दा उपस्थित दर्शकहरुले देउसीरे भन्दै साथ दिदा हल संगितमय भई गुञ्जिएको थियो ।

यूएईमा छरिएर रहेका किरण भट्टराई, डिक्की योञ्जन, प्रकाश पराजुली, पृय साड.वो, ज्ञान लामा, रविन परियार, मीना वाईवा, सूर्य के.सी, आशिष राई, सुलोचना श्रेष्ठ, रेखा घिमीरे तथा अन्य कलाकारहरुले विभिन्न भाकाका आधुनिक गित, लोक गित, तथा देउसी भैलो भाकामा गित तथा नृत्य प्रस्तुत गरेका थिए ।

यूएईका विभिन्न सास्कृतिक कार्यक्रममा आफ्नो उत्कृष्ट प्रस्तुति पस्कदै आएका यूवा जोसीला गायक गान लामाले आफैले तयार पारेको गीत मायां बस्यो, आहै फस्यो भन्ने भाकाको गित गाउंदा दर्शकहरु कुर्सी छोड्न बाध्य भएका थिए भने स्टेजमा नव जोडीहरु नृत्य प्रस्तुत गरेका थिए । उनले आफुले भर्खरै नेपालमा रिलिज गरेको एल्वमका गितहरु प्रस्तुत गरेका थिए । विभिन्न नेपाली लोक भाकामा गित गाउन खप्पिस चर्चित यूवा गायक सूर्य के.सीले ऐ हे काली प्याचै मुख बोल्नलाई डरैलाग्ने अनि, ईसारैले बुझ्यौहोला थोरैकुरा पनि आकासैमा नौलाखे तारा मिनी बसमा जाउं हिंड पोखरा भन्ने ट्याक बिना उनकै शब्द तथा संकलनको गीत गाउंदा दर्शकहरु गाउंघरमा पुगेका थिए ।

गुंरास फूल्दा बनै रमाईलो भन्ने भाकाको गीतमा डिक्की योञ्जनको नृत्य अति रोचक थियो भने टुंगना र डम्फुको तालैमा पृय स्याड.वोले नृत्य गर्दा दर्शकहरुले पनि उनलाई साथ दिएका थिए । आज बाह्र हाते पटुकीको बोलमा मिना वाईवाले नृत्य गरेकी थिईन् भने सम्झना वाईवाको रिमिक्स हट डान्सले दर्शकहरुलाई तताएको थियो । उनको नृत्यमा दर्शकहरु ज्यानै छोडी नाचेका देखिन्थे । प्रकाश पराजुलीले पूर्वेली भाकाको गित गाउंदा दर्शकहरु स्टेजमा नै पुगेर नाचेका थिए । सुलोचना श्रेष्ठले हातमा नेपालको झण्डा लिई यो हो मेरो प्राण भन्दा प्यारो माईती घर माईती घरमा नृत्य गर्दा दर्शकहरु वाहा वाह गर्दै उनलाई साथ दिएका थिए भने उनको नाचलाई दर्शकहरुले पनि साथ दिएका थिए, उनको नृत्य अति आकर्षक थियो । अर्का यूवा गायक आशिष राईले म त हजुर ईलामे ठिटो भन्ने उनकै भाका तथा लयको गित गाएका थिए । रबिन परियार तथा केशव न्यौपानेको डान्स अति रोमान्स थियो ।

नेपाली राजदूतावास यूएईका द्धितीय सचिव लोक बहादुर पौडेल क्षेत्रिको प्रमखु आथित्य तथा नेपाली समाज यूएईका उप सभापति डा. असिफ अलि सिद्धिको सभापतित्वमा सम्पन्न उक्त सांस्कृतिक कार्यक्रममा भर्खरै कोषाध्यक्षमा निर्वाचित भएका एनआरएन आई सी सीका रामेश्वर शाह, एनआरएन एन सी सी यूएईका अध्यक्ष चुणामणी ढकाल, नेपाली प्रवासी संघका अध्यक्ष यमलाल शर्मा पगेनी तथा अन्य संघ संस्थाका प्रतिनिधीहरु, पत्रकार, समाज सेवी, ब्यवसायी, साथै यूएईमा छरिएर रहेका प्रवासी नेपालीहरुको उल्लेखनीय उपस्थिति रहेको थियो ।

उक्त सांस्कृतिक कार्यक्रमको अवसर पारेर नेपाली समाजका पूर्व समापति तथा वर्तमान सल्लाहकार रामेश्वर शाह एन आर एन आई सी सीको कोषाध्यक्ष पदमा निर्वाचित हुनुभएकोमा नेपाली समाज तथा एनआरएन एन सी सी यूएईले फूल माला लगाई स्वागत तथा बधाई दिएको थियो ।
पहिलो चरण नेपाली समाजका सचिव उत्तम अधिकारी तथा दोश्रो चरणको कार्यक्रम लोक गायक असिम महतले संञ्चालन गरेका थिए ।

कार्यक्रम ४ बजे देखि सञ्चालन हुने भनिएता पनि करिव १ घण्टा ढिलो सञ्चालन भएको थियो । दर्शकहरु ३ बजे देखिनै हलमा प्रवेश गरेका थिए भने ४ बजे भन्दा पहिलानै हल दर्शकहरुले खचाखच भरीएको थियो । उक्त सांस्कृतिक कार्यक्रममा विभिन्न ब्यवसायी तथा समाज सेवीले नेपाली समाजलाई आर्थिक सहयोग गरेका थिए भने कार्यक्रमको प्रचार प्रसार गर्दा टिकटको बारेमा उल्लेख नगर्दा र कार्यक्रम हलमा पस्दा टिकटको ब्यवस्था भएको भन्दा दर्शकहरु अलमल्ल परेका थिए ।
कार्यक्रमको सांस्कृतिक सम्योजन तुल्सी तामाड.ले गरेका थिए ।

राजधानीमै छन् अखडाहरु

nepalgulfn — Mon, 25 May 2009 08:21:15 +0000

क्षेत्रपाटीस्थित एक खण्डहरजस्तो पुरानो घर जहाँ ढप्काइएको ढोका ठेल्दै भित्र पस्न सकिन्छ । बाहिरको उज्यालोबाट एक्कासि भित्र प्रवेश गर्दा अँध्यारोका कारण केही देखिँदैन । अलि भित्र छिरेपछि नगद काउन्टर अगाडि लहरै राखिएको टेबलमा झिलिमिली बलिरहेका टुकी मैनबत्ती र केही युवती । उनीहरु त्यहाँ आउने हरेक आगन्तुकलाई नियालिरहेका हुन्छन् । प्रहरी र एकदमै नौलो अनुहार आएको देखेपछि उनीहरु पछिल्तिर रहेको गोदाममा गएर लुक्छन् । चिसो पेय वा बियर लिएर ग्राहक टेबलमा बस्नेबित्तिकै समूहमा बसेका युवती कानेखुसी गर्न थाल्छन् । त्यसपछि उनीहरु ग्राहकको नजिक आएर आफूलाई पनि केही ख्वाउन आग्रह गर्छन् । केही बेरको कुराकानी र घुलमिलपछि उनीहरु माथिको काठेमा गएर करा गन्रे पस्रताव राख्छन । नया आगन्तकु का लागि भलु भलु यै झै लाग्ने त्याटटु पे टु के घरमा थपु्र कोठा छन् । अधिकांश कोठामा फोहोर ओछ्यान छ ।
बियरको बोत्तल चुरोटको ठुटो र पान मसलाले दुर्गन्धित त्यो कोठामा रातभरि निदाउने कल्पनासम्म गर्न सकिँदैन । त्यहाँ दिनभरि चल्ने यौन यवसायको प्रमाण सिरानी ओछ्यानको तन्ना र बाथरुमको कुनामा फालिएका परिवार नियोजनका अस्थायी साधनहरु नै हुन् ।
लामो समयदेखि ठमेलको एउटा ट्राभल एन्ड ट्रिेकङ एजने सीमा कायर्र त एक कमर्च ारी यसलाई राजधानीको सबैभन्दा सस्तो र अपत्यारिलो वेश्यालय भन्छन् । त्यहाँ ग्राहकले एकपटकमा न्यूनतम २ सयदेिख अधिकतम ४ सय रुपयै तिनर्पु छ र । कोठा देखाउँदै त्यहाँका साचालकले भने राित बन्द हुन्छ तलकामध्ये एउटी रोज्नुस् केही घण्टा माजे गनस्रु साभु नपद्रै घर फकर्नसु ् यानै कमीर्का रुपमा त्यहाँ कार्यरत अधिकांश महिला गृहिणी र कलेजमा पढ्ने युवती भएको उनले बताए । इच्छा छ भने बसै परिचय लिएर के गनर्हु नु छु अधिकाशं युवतीले ठाडो जवाफ दिए ।उनीहरु अफिस टाइम मिलाएर १० देखि ५ बजेसम्मका लागि यहाँ आउँछनु साचालकले भने श्रीमान र परिवारजनलाइ र शका हनु नदिन रात नपर्दै फकर्न छन् । त्यहा काम गनरे यवु तीहरुमा उत्तिकै समन्वय देखियो । ग्राहकले एक हूल यौनकर्मीमध्ये रोजेर जसलाई कोठामा लगे पनि उनीहरुलाई कुनै आपत्ति हदुनै । बिहानदेिख एउटै गा्रहक नपाएका साथीप्रति माया देखाउँदै उनीहरु भन्छन् तिमी जाऊ न तिमी ।
ठमेलको सात घुम्तीस्थित एक रेस्टुराँ । दिनभरि पर्यटकहरुको आवागमन हुने एउटा प्रतिष्ठित क्याफेसँग जोडिएको यो रेस्टुराँमा भनेको
बेला यौनकर्मी पाउन सकिन्छ । यो स्थल भने तुलनात्मक रुपमा अलि महँगो छ । सर त्रिशूलीबाट मोडलजस्तै नयाँ फुच्ची आएकी छे माथि गएर हनेस्रु नु रसे टराकी साहुनीले आफ्ना नियमित पाहुनालाई भनिन् । यहाँ न्यूनतम ५ सय रुपैयाँ तिरेर एकपटकलाई र २ हजार रुपैयाँ खर्च गरे रातभरिलाई भनेजस्ती यौनकर्मीउपलब्ध गराइन्छ । म्युजिक भिडियो र दोहोरीमा खेल्ने एक मोडल पनि सम्पर्कमा छिन् रातभरिको अिल
बढी २ हजार ५ सय रुपैयाँ लाग्छु उनले भनिन् । कुराकानीका दौरान त्यहाँ उपलब्ध चार जना युवतीतर्फ देखाउँदै उनले तिरेको रकमको पर्याप्त सदुपयोग हुने र कुनै गुनासो नआउने ग्यारेन्टी गरिन् । ुप्रहरीको चिन्ता नलिई रमाइलो गरे हुन्छ मरा चलीहरु एकदम टने्र ड छन् ग्राहकको मुड र इच्छाअनुरुप सेवा दिन्छन्ु उनले सहज ढंगमा भनिन् काम सकिएपछि रकम दिए पनि हुन्छ । ठमेलको साचय कोष नजिकको एक गेस्ट हाउस ।
बाहिर काउन्टरमा एक युवकबाहेक कोही छैन । भित्रपट्टिका हरेक कोठामा युवतीको बोली सुनिन्छ । भित्रबाट एउटी कराई गेस्ट आएको हो भित्र पठाइदेऊ । यहाँ २ हजार ५ सयदेखि १५ हजार रुपैयाँसम्ममा नेपाली र विदेशी सबै पाइन्छ । हरेक आरामदायक कोठामा तीनदेखि चार युवती आधुनिक पहिरनमा देखिए । त्यहाँका युवा साहूले सोधिहाले आजै बस्ने हो नेपालीसँग अघाइसकेको हो भने कम उमेरकी विदेशी पनि ल्याइदिन्छौं ।
अघिल्तिरको एक फाइभ स्टार होटलछेउको मसाजमा भने १४ वर्षमुनिकी चिनियाँ किशोरी पनि थिइन् । ती साहूका अनुसार उनीहरु त्यहाँ मसाज मात्र गर्छन् मालदार ग्राहक पाए मात्र अन्य सर्भिस दिन्छन् । नेपाली चेलीहरुले नमाने पनि चिनियाँहरु अप्राकृतिक गतिविधिका लागि राजी हुने ती युवाले बताए । होटल गेस्ट हाउस रेस्टुराँफ्ल्याट र भट्टीमा काम गर्ने औसत पाँच महिलामध्ये कम्तीमा एक चौध वर्ष मुनिका फेला परे । प्रायः यौनकर्मीले जति रकम दिए पनि बिनाकन्डम सहवास नगन्रे बताए । अधिकाशं लाइर काठमाडांै वरिपरिको जिल्लाबाट साचालिकाहरुले घरमा काम गराउने र पढाइदिने बहानामा ल्याएका रहेछन् । अधिकांशले वरिष्ठ प्रहरी अधिकृत गुप्तचरका अधिकारी र राजनीतिमा पहचँ राख्ने व्यक्तिलाई विश्वासमा लिएर यो काम गरिरहेको बताए । पक्राउ परिहाले पनि यी चेलीहरुलाई सत्य कुरा नभन्नु भनरे सिकाएका छै अधिकाशं साचालिकाले भने ठूल्ठूला होटल र घरमा गएर सेवा दिनेले आफूलाई वेश्या भन्दैनन् भने हामीले किन भन्ने के भन्छ प्रहरी अनुसन्धान अधिकृतहरुका अनुसार करिब दुई दशकदेखि नेपाली समाजमा सर्वाधिक चर्चामा आएको व्यवसाय हो यो तर समाधान के त हानगरीय पह्ररी परिसर काठमाडाकै पम्र खु उपरीक्षक नवराज सिलवालले भने समाजमा नैतिकता र मर्यादा कायम गर्न त्यस्तो व्यवसाय भैरहेको स्थलमा कहिलेकाहीं छापा मारेर डर देखाइन्छ तर यो काम कुनै न कुनै रुपमा चलिरहन्छ । उपरीक्षक सिलवालका अनुसार स्थानीय समाजको आग्रहमा ती स्थलमा निरन्तर छापा पनि मारिएको छ । एउटै यौनकर्मी दुई पटकदेखि सात पटकसम्म पक्राउ परेका छन् तर यो पेसा छाड्न मान्दैनन् उनले
भने छापाका क्रममा पक्राउ पर्ने कुनै पनि बालिका र किशोरीले आफूलाई ललाई-फकाई यो पेसामा लगाएको भनेका छैनन् कसरी र कसलाइ र कारबाही गनरे महानगरीय प्रहरीका अन्य वरिष्ठअधिकृतहरुका अनुसार यो राजनैतिक समाजशास्त्री र नीति- निर्माताहरुले बहस गरेर समाधान
खाजे नपु न्रे समस्या हे । यो विषयमा सतही र हल्का प्रतिकि्रया दिएर केही पनि नहुने उनीहरुको तर्क छ । उपत्यकाका तीनवटै जिल्लाका प्रहरी अधिकृत भन्छन् उपत्यका मात्र झन्डै ३० हजारको हाराहारीमा रहेका यी यौनकर्मीलाई राख्ने क्षमता भएको थुनुवाघर प्रहरीसँग छैन ।कि कानुन बनाएर यसलाई प्रतिबन्धित गर्नुपर् यो होइन भने निश्चित मापदण्ड र क्षेत्र तोकेर यौनकर्मीलाई लाइसेन्स र स्वास्थ्य सेवा उपलब्ध गराउनुपर् यो प्रहरी अधिकृतहरु भन्छन् वास्तविकताबाट भाग्नुभन्दा त्यसलाई स्वीकारेर त्यसको समाधान खोज्नुपर्छ अरुतिर देखाई पन्छिएर केही हुनेवाला छैन । साभार कान्तिपुर साप्ताहीक

काठमाडौंमा रंगीन रातका लागि कुन–कुन लज

nepalgulfn — Mon, 25 May 2009 07:32:13 +0000

दृश्य–१ : दरबारमार्ग प्रहरी प्रभागभन्दा दुई सय मिटर पश्चिममा अवस्थित ठमेलको मध्यभागमा सामुदायिक प्रहरीको कार्यालय छ, जुन भगवतीबहाल ठीक अगाडि पर्छ। त्यहाँभन्दा तीन सय मिटर टाढा सोह्रखुट्टे प्रहरी कार्यालय छ।
त्यससँगै सटेको एउटा घरमा माछापुच्छे्र गेस्ट हाउस छ। जसमा तीन/चार किशोर कार्यरत छन्। उनीहरूको जागिर छ– ‘माल’ यसको ठाउँसम्म ग्राहक पुर्यातउने।
किशोरहरू ‘दाम मिलाएर’ ग्राहक लिएर जान्छन् र केही ‘कमिसन’ प्राप्त गरी ‘भोका’ ग्राहकलाई ‘तृप्त’ पारी पठाउँछन्। फेरि अर्को ग्राहक खोज्छन्, क्रमशः ‘भोका’हरू ‘तृप्त’ भएर जान्छन्। प्रहरी डियुटीमै स्ट्यान्डबाइ देखिन्छन्।
दृश्य–२ : रत्नपार्क रानीपोखरीमा, उपत्यका अपराध अनुसन्धानको कार्यालय छ। त्यसको ढोकाभन्दा पारि, त्यस्तै १० मिटर अगाडि एक मधेसी मूलकी महिला उभिरहेकी छन्, एकजना निम्नस्तरको जस्तो लाग्ने अनुहार त्यहाँ देखिन्छ। कुराकानी हुन्छ। बाटोभरि मानिसहरू छन्। कुराकानी मिल्छ र शीतल गेस्ट हाउस बागबजार जान्छन्। त्यस्तै, त्यहाँभन्दा अगाडि रत्नपार्क, विद्युत् प्राधिकरणको पर्खाल, वीर अस्पतालको बार, भोटाहिटी सब–वे, दरबार हाइस्कुलको पर्खाल, जमल, विश्वज्योति सिनेमा हलवरिपरि पनि त्यस्तै दृश्य देखिन्छ। कान्तिपथस्थित नेपा होटल र त्यसका आसपासमा ‘भोकाहरू’ जान्छन्। तर प्रहरी रत्नपार्कनेर शान्ति सुरक्षा र अपराध नियन्त्रण गर्न बसिरहेकै छ।
दृश्य–३ : वीर अस्पतालदेखि जमल पुलसम्म तीन/चारजना युवाहरू हातमा सीडी लिएर बसेका हुन्छन्। कोही एक्लै पुरुष देखेर विस्तारै कानमा भन्छन्– ‘दाइ नेपाली ब्लु फिल्म छ’ लाने हो, पुरुषहरू टक्क अडिन्छन् र मोबाइलबाट खिचिएका ब्लू फिल्मको सीडीको दाम तिरेर ग्राहक हिँडछन्। युवकको अनुहारमा चमक आउँछ। कोही कार रोकेर पनि सीडी लिएर जान्छन्। प्रहरीवरिपरि सिठ्ठी बजाएर गाडी पास गराइरहन्छन्।
दृश्य–४ : ठमेलको बेकरी क्याफेभन्दा १० मिटर अगाडि ‘गो गो बार’ छ। माथि गाउँबेसी दोहोरी छ, त्यहाँ लोकभाकाका गीत बज्छन्। त्यसको अन्डरग्राउन्डमा नेपाली, अंग्रेजी, हिन्दी डान्स गीत बज्छन्। प्रत्येक टेबुलमा तीन/चारजना युवती छन्। ग्राहकलाई घेरेर ती बस्छन् र ‘ग्राहक’ को गोजी ‘अनुसार’ कपडा मिलाउँछन् र सँगै रक्सी खान्छन्। अगाडि डान्सबारमा एउटा युवती नाँच्दै आउँछिन् र कपडासहित आएकी ती नृत्यगंना जाँदा ‘कपडाविहीन’ भएर जान्छिन्। ताली बज्छ, सिठ्ठी बज्छ। त्यसमध्ये अनुसन्धानका एकजना प्रहरी अधिकृत कुनै युवतीको अंगालोमा झुम भएर सँगै निस्कन्छन्। बाहिर सडकमा प्रहरीका ड्यूटी छ।
दृश्य–५ : एउटा तीनतले घरको माथिल्लो फ्ल्याट। ठमेल किचेनभन्दा ठीक अगाडि नाम नखुलाइएको एउटा घरको एउटा कोठा। जहाँ १०–१२ युवती छन्। एकजना अधबंैसे जान्छन्। बाहिरबाट लाने किशोरले ‘सर, जसलाई लगे पनि हुन्छ’ राम्री र कलिलीको अलि महँगो पर्छ’ खल्तीअनुसार छान्नुहोला। डर मान्नु पर्दैन। किनकि तल चेन गेट लागेको छ। ‘भाग्ने चाहिँ यो बाटोबाट’ भन्दै पछाडिको ढोका देखाइन्छ। जुन अर्को घरको कौसीमा निस्कन्छ। बलिउडका फिल्ममा देखाइने मुम्बईको वेश्यालयझैं झलक आउने यो दृश्य पनि ठमेलकै हो।
यी हुन्–राजधानीमा फस्टाउँदो यौन व्यापारको प्रतिनिधित्व दृश्य। प्रहरीले जति ‘नियन्त्रण गर्ने प्रयास’ गरे पनि नियन्त्रण नभएका यी दृश्य राजधानीमा हरेक रात देखिरहेका छन्।
पर्यटकीय क्षेत्र ठमेलमा काठमाडौं जिल्ला प्रहरी कार्यालयका अथक प्रयासका बाबजुद पनि माछापुच्छे्र गेस्ट हाउस, पोखरा गेस्ट हाउस, चितवन गेस्ट हाउस, पार्क भ्यु गेस्ट हाउस, सनराइज गेस्ट हाउसमा अझै पनि खुलमखुला अवैध यौन व्यापार हुने गरेको बताइन्छ। जसको रहस्य खोले– ठमेलका चोक चोकमा भेटिने किशोर, जो ‘मालका दलाली’ हुनुले यिनीहरू गेस्ट हाउसमा जान ग्राहकलाई निम्ता दिन्छन् र पुर्यालएबापत केही कमिसन पनि लिन्छन्। सिन्धुपाल्चोक, मेलम्ची घर बताउने रोशन आचार्य भन्छन्– ‘दाइ, एउटा ग्राहक लगेबापत एक सयदेखि तीन सयसम्म दिन्छन्।’ कहिलेकाहीँ त ‘मनोरञ्जन, ‘फ्रिमा नै हुन्छ। उनका अनुसार रातभर डियुटी गर्ने दिनभर ‘लज तथा गेस्ट हाउस’ मा सुत्ने उनीजस्ता किशोर ठमेलमा मात्र दुई दर्जनभन्दा बढी छन्। प्रहरीसँग डर नमान्ने उनीहरू भन्छन्–प्रमाण पुगे, हामीलाई पक्राउ गर्नु? त्यसो त उनका अनुसार ‘साहु’हरूले प्रहरीको मुख टालेका हुन्छन्।
सञ्चयकोष, नरसिंह चोक, भगवतीबहाल, मल्ल होटलको पर्खाल पछाडि एकान्तमा भेटिने ती किशोर दलालहरूले एउटा मात्र लजका लागि काम गरेको हुँदैन। भन्छन्– जसले बढी कमिसन दिन्छ, उसकहाँ हामी ग्राहक पुर्यासइदिन्छौं। लजमा ग्राहक कुरेर बसको लज मालिक र ‘धन्दावाल केटी’ ले ग्राहकसँग डिलिङ गर्छन्। ‘ग्राहक र युवती हेरेर एकपटक या एकरातको दुई सय ५० देखि पाँच हजारसम्म लिइन्छ’ भन्दै ती किशोर भन्छन्– ‘आफूले लिएर जाने भए दुई हजार रुपैयाँ लज मालिकलाई दिनुपर्छ।’ यता, प्रहरीले १२ बजे पछाडि छापा मार्ने नियम चलाएपछि त्यस्ता धन्दा १२ बजे अगाडि नै हुन थालेको छ।
भारतीय फिल्म देखाइने मुम्बईको वेश्यालयको झल्को दिने गरी एउटा बन्द कोठामा १०–१२ युवती राखिएका हुन्छन्, जसमध्ये छानीछानी लान सक्ने व्यवस्था लजवालाले गरेका छन्। यसरी राखिएका युवतीको भाउ लज वा गेस्ट हाउस सञ्चालकले तोकिदिन्छन्। मनमोहन मेमोरियल अध्ययनरत एक युवतीका अनुसार ‘यस्ता व्यापारमा पनि हामीलाई लजवालाले ठग्छन्। एक हजार हामीलाई दिन्छन्। चार हजार मालिकले लिन्छन्।’ विमला तामाङ (नाम परिवर्तन गरिएको) अनुसार यो पेसामा खासगरी टिनएजरहरू बढी छन्। किनकि भाउ बढी उनीहरूले पाउँछन्। प्रेम गर्ने र ठमेलका गेस्ट हाउसमा लगेर धन्धामा लगाउने समूह राजधानीमा दिनप्रतिदिन बढिरहेको छ। सरस्वती, मनमोहन, पिपल्स कलेज, पकनाजोलमा अध्ययनरत युवतीहरूलाई प्रेमको नाटक गरी फसाएर यो धन्धामा आउन बाध्य बनाइन्छ भन्दै ती युवती भन्छिन्– ‘पछि त आम्दानी पनि राम्रो हुने भएपछि छोड्नै मान्दैनन्।’ कतिपय धन्दामा लागेका युवतीहरूले गेस्ट हाउसमा आएका ग्राहकलाई आफ्नो कोठामा पनि लाने गरेका छन्। नयाँबजार, सामाखुसी, गल्कोपाखा, कपुरधारा, बालाजु आसपास यस्ता धन्दामा लाग्ने युवतीहरू बस्छन्, जसलाई कोठा पनि लजवाला नै खोजी दिन्छन्।
रामेछाप घर बताउने बिना मगर (नाम परिवर्तन) ले काठमाडौंंमा आफू बेचिएकी कुरा तीन महिना पछाडि मात्र थाहा पाइन्। वामदेव गौतम गृहमन्त्री भएपछि ‘ठमेल सर्चको’ क्रममा बेसक्याम्प गेस्ट हाउसका मालिक अजय लामाले प्रहरीले दुःख दियो भन्दै सबै युवतीलाई आफूले काम दिन नसक्ने बताए। तर उनले भने, मैले गेस्ट हाउस बन्द गर्ने भए तिमीहरूलाई कान्तिपुर गेस्ट हाउसमा भनिदिएकी छु, तिमीहरू त्यहीँ जाने? भन्दै उनीलगायत चार युवतीलाई ठमेलकै कान्तिपुर गेस्ट हाउसमा ‘ट्रान्सफर’ गरियो। तर प्रहरीले छापा अभियान तीव्र बनाएपछि ‘आफू यो काम नगर्ने’ भन्दै जान थाल्दा गेस्ट हाउसका सञ्चालक रामजी गुरुङले भने– ‘तेरो साहुसँग पहिला ६० हजार माग, अनिमात्र जा’ भने भन्दै उनी भन्छिन्– ‘ट्रान्सफर गर्ने नाममा म त बेचिएकी पो रहेछु।’ हाल ठमेल नजिकै कस्मेटिक पसल चलाएर बसेकी उनले भनिन्– ‘धेरै झगडा गरेर निस्कंे।’ हाल महिला उत्थान परियोजनासँग सम्बन्धित उनले भनिन्– ‘मेरो काम ठमेलमा अन्योल भविष्य गुजारेका युवतीहरूलाई मुक्त दिलाउनु हो।’
यता, पछिल्लो समयमा प्रहरीले सक्रियता जनाए पनि रत्नपार्क, वीर अस्पताल, जमल, दरबार हाइस्कुल अगाडि ‘वेश्यावृत्ति’ गर्नेहरूको बिगबिगी बढेको देखिन्छ। बाटो हिँड्ने मानिसलाई समेत लाज लाग्ने गरी उनीहरूले मोलतोल गरिरहेका हुन्छन्। ब्लू फिल्मका सीडीहरू खुलेआम बिक्री गरिन्छन्, तर पनि प्रहरीले कुनै रोकतोक गर्दैन, काभ्रे पनौतीका विष्णुराज पौडेलले तरुणलाई भने।
प्रकाश तिमल्सिना / TARUN

Alikati Awaz Deu - Anjana Gurung & Kanhaiya Singh

nepalgulfn — Fri, 22 May 2009 11:38:17 +0000

बटुवाले फर्केर हेर्ला.Anjana Gurung.

nepalgulfn — Fri, 22 May 2009 11:36:10 +0000

Tara Antim Palta by Damber Nepali

nepalgulfn — Fri, 22 May 2009 10:40:49 +0000

Prashant Tamang’s new nepali song, 2009

nepalgulfn — Fri, 22 May 2009 10:34:43 +0000

Timro akha timro Woth-Prashant Tamang-Himmat2

nepalgulfn — Fri, 22 May 2009 10:31:55 +0000

nepalgulfn — Fri, 22 May 2009 10:01:20 +0000

nepalgulfn — Fri, 22 May 2009 09:19:24 +0000

मे दिवसको अवसरमा यूएईमा एकल तथा सामूहीक लोक नृत्य प्रतियोगिता सम्पन्न

nepalgulfn — Sat, 02 May 2009 09:16:45 +0000

यहि मिति १ मे २००९ शक्रबार दुबईको एभरेष्ट ईन्टरनेश्नल होटलमा नयाँ बर्ष २०६६ तथा मे दिवसको अवसर पारेर चितवन मैत्री समाजले एकल तथा सामूहीक लोक नृत्य प्रतियोगिताको आयोजना गर् र्यो । प्रवासमा नेपाली कला सस्कृतिको विकास एवं जगेर्ना गर्ने हेतुले आयोजना गरिएको उक्त कार्यक्रममा यूगल तथा एकल गरी करिव ८ प्रतियोगीको सहभागी रहेको थियो भने अप्रतियोगी रुपमा गायन तथा नृत्य गरी ४ जनाको सहभागी रहेको थियो ।
पहिलो प्रतियोगीको रुपमा अनेसास यूएईकी सदस्य समेत रहेकी डि।sी लामा को थियो उनी टिकुलै है मेरो …॥ भन्ने बोलको गीतमा नृत्य गरेकी थिईन् । उनको पोशाकले प्रवासमा नेपाली भेष भुषालाई झल्काएको थियो । दोश्रो प्रतियोगीको रुपमा जव पुजा लामा स्टेजमा आईन दर्शकहरुको ताली र सिट्टीले हल गुाजयमान भयो । उनी लोक नृत्य प्रस्तुत गर्न आएकी जस्तो लाग्दैनथ्यो । पछाडी ढाड भन्दा केही तल तथा अन्य खुल्ला ठाउँमा बनाईएको पुतली आकारको टाटु र उनको फेशन प्रदर्शन गरेको जस्तो लाग्दथ्यो । गीतको बोल एका तिर थियो भने उनको नाच अर्को तिर । तेश्रो प्रतियोगीको रुपमा राजकुमार गुरुङ्ग र विद्यादेवी राम्ररी मानौ दशै तिहार……। भन्ने लयको लोक गीतमा युगल नृत्य प्रस्तुत गर्दा भने साच्चैकै नेपाली लोक नृत्यको झझल्को आएको थियो । अर्का प्रतियोगी बले लामाको लोक कमेडी गीत माईती घर नजाउ पियारी ………॥भन्ने भाकाको गीतको नृत्य अति आकर्षक थियो । बेला बेलामा उनले दर्शकहरुलाई हसाउथे भने गीतको लय र शब्द सँगैका कृयाकलापहरु गर्दा दर्शकहरुले तालीले उनलाई हौसला प्रदान गर्दथे । प्रतियोगीतामा अतिनै आकर्षक नृत्य उनको थियो ।
चोली राम्रो पाल्पाली ढाकाको बोलको गीतमा सम्झना लामा पाल्पाली ढाकाकै चोली र गुन्युमा सज्जिएर नृत्य प्रस्तुत गरेकी थिईन् । नेपाली पोषाक र मिठो संगीत तथा गीतको लय हुँदा हुदै पनि उनको नृत्यमा रोचक थिएन ।
आज बाह्र हाते पटुकीको कुरा गर मायाँलु बोलको गीतमा सुलोचना श्रेष्ठले नृत्य प्रस्तुत गरेकी थिईन् । उनको कम्मरमा बाह्र हाते पटुकी त थिएन तर पनि उनको नृत्य अति आकर्षक थियो उनको नृत्यलाई दर्शकहरुले खुबै प्रशंसा गरे ।
प्रतियोगीको अन्तिम नृत्य जिवन भण्डारी र उमेन्द्र तामाङ्गको यूगल नृत्य थियो ।
प्रतियोगीहरुमा क्रमश प्रथम दृतिय र तृतिय सुलोजना श्रेष्ठ बले लामा तथा राजकुमार गुरुङ्ग तथा विद्यादेवी भएका थिए । प्रथम दृतिय तथा तृतियहुनेहरुलाई सान्त्वना पुरस्कारको पनि ब्यवस्था गरिएको थियो भने सहभागी प्रतियोगीहरुलाई प्रमाण पत्रको ब्यवस्था गरिएको थियो ।
प्रतियोगिताको निर्णयक मण्डलमा नृत्य तथा अन्य विभिन्न विधामा पोख्त प्रकाश थापा प्रथा भावना ढकाल सुदीप गुरुङ्ग तथा रमेश गुरुङ्ग रहेका थिए ।

नेपाली दूतावास अबुधावीका प्रथम सचिब प्रकाशमणी पौडेलको प्रमुख आतिथ्यमा सम्मपन्न उक्त प्रतियोगितामा समाजका सुरेश अधिकारीले प्रतियोगिताको सभापतित्व गरेका थिए भने समाज स्थापना हुनुको कारण उद्देश्य अहिले सम्म समाजले गरेका राम्रा कार्यहरुको बारेमा समाजका कोषाध्यक्ष परशुराम घिमिरेले गरेका थिए भने उक्त प्रतियोगितामा विभिन्न संगठनका ब्यक्तिहरु ब्यवसायी पत्रकार तथा अन्य नेपालीहरुको बृहत उपस्थिति रहेको थियो ।
कार्यक्रममा बालचन्द्र पोख्रेल यमलाल शर्मा पगेनी राजु बाँनीया उक्तम अधिकारी सि।एम ढकाल लयागयतका वक्ताहरुले मे दिवस तथा नयाँ बर्षको बारेमा र कार्यक्रमको बारेमा शुभकामना ब्यक्त गरेका थिए । कार्यक्रम समाजका महासचिव पराजीवी ढकालले साचालन गरेका थिए । कार्यक्रम उद्धघाटन पानसमा बत्ति बालेर कार्यक्रमका अध्यक्षले गरेका थिए भने ज्ञात अज्ञात सहितहरुको सम्झनामा १ मिनेट मौन धारण गरिएको थियो ।
कार्यक्रम अति रोचक हुँदा हुँदै पनि विच विचमा साउण्ड सिस्टमको गडबढी र अन्य प्राविधिक गडबढीले गर्दा खल्लो महसुस भएको थियो । क्षमता भन्दा बढी दर्शकहरुको उपस्थित भएको हुनाले आयोजकहरुलाई कार्यक्रम साचालन गर्न धम्मे धम्मे भएको थियो भने दर्शकहरु बस्ने सीटको अभावले उठी उठी कार्यक्रम हेरेका थिए ।
चितवन मैत्री समाजले पहिलो पटक आयोजना गरेको उक्त लोक नृत्य प्रतियोगितामा उपस्थित दर्शक प्रतियोगितामा भाग लिने कलाकार अप्रतियोगितामा भाग लिने कलाकारहरुको उपस्थितिले प्रष्ट पारेको थियो प्रवासमा नेपाली कला र संस्कृतिको मोह बढी रहेछ भन्ने । साथै उक्त समाजले आयोजना गरेको लोक प्रतियोगीताले यूएईमा स्थापना भएका अन्य संघ संस्था तथा ब्यवसायीहरुलाई चुनौती दिएको थियो । उक्त प्रतियोगीताले भविश्यमा यूएईमा अझै बृहत लोक नृत्य प्रतियोगिताको आयोजना गर्न सकिने लक्ष्य देखाएको थियो ।
कार्यक्रमको अन्त्यमा नृत्याङ्गना तथा उक्त प्रतियोगीकी निर्णायक मण्डलकी सदस्य भावना ढकालको आज बाह्र हाते पटुकीको कुरा गर मायाँलू भन्ने गीतको नृत्यले सबैलाई नचाएको थियो भने उनको नृत्य अति आकर्षक थियो । यूएईमा स्थापना भएका विभिन्न संघ संस्थाहरुले आयोजना गर्ने सास्कृतिक कार्यक्रमहरुमा प्राय उनको आकर्षक नृत्य हेर्न पाईन्छ ।
प्रतियोगीता दिनको ३ बजे सुरु भई राती ७ बजे समाप्त भएको थियो ।

नेपाली समाज यूएईको पद हस्तान्तरण कार्यक्रम सम्पन्न

nepalgulfn — Fri, 02 Jan 2009 10:16:34 +0000

यही जनावरी १ तारिख २००९ का दिन नेपाली दूतावास यूएईको सभाकक्षमा आयोजना भएको एक भेलाले नेपाली समाज यूएईको नयाँ कार्यसमितिलाई पुरानो कार्यसमितिले पदभार हस्तान्तरण गर्दै नयाँ कार्यसमितिले पुर्णता पाएको छ ।
नेपाली समाजका निवर्तमान अध्यक्ष रामेश्वर शाहको अध्यक्षतामा सम्पन्न उक्त कार्यक्रमको प्रमुख अतिथि नेपाली दूतावास यूएईका महामहिम राजदूत अजृ्रन बहादुर थापा हुनुहुन्थ्यो भने विषेश अतिथिमा उपनियोग प्रमुख मोहन कृष्ण श्रेष्ठ तथा अतिथिहरुमा नेपाली दूतावासका प्रथम् सचिव प्रकाशमणि पौडेल यूएईमा स्थापना भएका विभिन्न संघसंस्थाका प्रतिनिधीहरु बुद्धिजिवी समाजसेवी पत्रकार तथा नेपाली समाजका निवर्तमान तथा वर्तमान कार्यसमितिका पदाधिकारीहरुको उपस्थिति रहेको थियो ।
गत डिसेम्वर १२ २००८ का दिन दुवईमा भएको नेपाली समाजको चुनावमा सर्वसम्मतिबाट अध्यक्ष उपाध्यक्ष महासचिव कोषाध्यक्ष तथा सचिव र प्रवक्ताको चयन गरिएको थियो भने विभिन्न संघसंस्थाहरुबाट समावेसीकरण गर्दै २१ सदसीय नयाँ कार्य समितिको निर्माण गरिएको जानकारी दिईएको थियो ।
नेपाली समाज यूएईको तर्फबाट नयाँ बर्षको शुभकामना दिदै नेपाली समाजका गतिविधीबारे समाजका निवर्तमान अध्यक्ष रामेश्वर शाहले प्रस्टाउनु भएको थियो । दूई बर्षे कार्यकाल सकेर अर्को दूई बर्षे कार्यकाल सुरु हुन गएको छ । नेपाली समाज यूएई १९९० सालमा स्थापना भएदेखी विभिन्न किसिमका खुड्किलाहरु पार गरेर यहाँ सम्म आएको छ । १ जनवरी २००७ मा नेपाली समाजको एकिकरण भयो त्यो एकिकरण यति राम्रो भयो की त्यस दिनबाट अहिलेसम्म कुनै किसिमका झमेलाहरु आएनन् । यो २ बर्षको कार्यकालमा मलाई सहयोग गर्ने सम्पूर्ण कार्य समितिलाई धन्यवाद दिन चाहन्छु । जनवरी २७ २००७ मा भएको दोश्रो मिटिङ्गमा कसरी समाजलाई ससक्त बनाएर लाने भनेर हामीले बृहत छलफल गरेका थियौ त्यो अहिले डिसेम्वर १२ २००८ मा आएर फरा भएको छ । त्यो नेपाली समाजको ऐतिहासिक समय भएको छ । हुनत नेपली समाजले पहिलापनि ऐतिहासीक कार्यहरु गर्दै आएको छ । यो चुनाव सम्पन्न गर्न सहयोग गर्ने निर्वाचन समन्वय समितिलाई धन्यवाद दिन चाहन्छु । यो नयाँ केन्द्रिय समितिले अझै अगाडी बढेर कार्य गर्नेछ । नेपाली समाजका साथीहरुले सहयोग गर्नेछन् भन्ने आशा लिदै पुन यहाँ उपस्थित सम्पूर्णलाई धन्यवाद दिदै नयाँ नेपाली समाजको उत्तरोक्त प्रगतिको कामना गर्नु भएको थियो ।
नेपाली समाजले वितेका २ बर्षमा के कति सामाजिक कार्यहरु गर्यो त्यसको सम्पूर्ण जानकारी निवर्तमान नेपाली समाजका उपाध्यक्ष राजेन्द्र देवकोटाले बताउनु भएको थियो । गत १ बर्ष भित्रमा नेपाली समाजमा करिव १४४ वटा विभिन्न किसिमका समस्याहरु विभिन्न क्षेत्रमा आईपरेको थियो । नेपाली समाजमा २२ जना नेपालीको मृत्युका घटनाहरुको निवेदन परेको थियो । दूतावासमा त्यो भन्दा बढीनै छन् तर पनि समाजले सहयोग उठाएर पठाएकोमात्र यहाँ समावेश गरिएको बताउनु भएको थियो । महिला सम्वन्धि १२ वटा समस्या दर्ता भएको थियो । ३८ जना खल्ली बल्लीमा भएका नेपालीहरुलाई ईमिरगेशमा प्रकृया पुराई नेपाल पठाएको थियो । ईराक घटनामा ६ जनालाई आवश्यक सहयोग गरेको थियो कारणवस एरपोर्टमा अलपत्र परेका र कोहि दुवईमा छिरेर जान नपाएकालाई अफिसियल काम दूतावासबाट भए पनि नेपाली समाजले सहयोग गरी नेपाल फिर्ता पठाएको थियो । विभिन्न प्रकारका दुर्घटनाबाट अपाङ्ग हुने अस्पतालमा भएका साथै जेलमा भएका नेपालीहरुलाई भेटघाट गर्ने कामहरु गरेको थियो यसमा ५ जनालाई अस्पतालमा आवश्यक पर्ने सहयोग गरेको थियो । कम्पनीले भनेअनुसारको तलब सुविधा नदिने सामान्य घटनामा भिसा रद्ध गर्ने यस्तो किसिमको घटना सबैभन्दा बढीे करिव ६१ घटना आएको थियो । त्यस्ता घटनाहरुको समाधान नेपाली समाज र दूतावसका प्रतिनिधीहरु गई समाधान गरेको थियो । नेपाली समाजलाई विभिन्न क्षेत्रबाट सहयोग वापत १४ वटा टिकट पाएको थियो । त्यो टिकट विषेश गरेर महिलाहरुलाई दिईएको थियो । नेपाली समाजले विभिन्न सामाजिक उद्धार गर्दा दूतावासमार्फत सहयोग लिएर गरेको थियो ।
नेपाली समाजलाई एक गर्न र अहिलेको अवस्था सम्म आउनको लागि अति सहयोग गर्ने तत्कालिन कावा राजदूत तथा बर्तमान उपनियोग प्रमुख मोहन कृष्ण श्रेष्ठलाई हार्दिक धन्यवाद दिन चाहन्छु । उहाँको पनि अहम झमिका छ उहाँग पनि बसेर कार्य गर्ने मौका पायौ म २००७ लाई सम्झन चाहन्छु । २००८ मा पनि महामहिम अर्जुन बहादुरसँग बसरे धेरै कार्य गर्यो अब आउने नेपाली समाजले पनि दूतावाससँग कोअर्डिनेशन हातेमालो गरेर जाओस भन्ने कामना राजेन्द्र देवकोटाले गर्नु भएको थियो ।

उक्त कार्यक्रममा नेपाली समाजको निर्वाचन सम्पन्न गर्न सफल भएको निर्वाचन समन्वय समिति तथा नेपाली समाजलाई प्रत्यक्ष तथा अप्रत्यक्षरुपमा सहयोग गर्दै आएका सामाजिक कार्यकर्ता विभिन्न कार्यक्रममा प्रायोजन गर्ने ब्यवसायिहरु पुराना कार्यसमितिका पदाधिकारीहरु साथै नयाँ कार्य समितिका पदाधिकारीहरुलाई प्रशंसापत्र तथा प्रमाण पत्र प्रमुख अतिथि तथा सभापतिद्धारा प्रदान गरिएको थियो ।
नवनियुक्त सभापति यम तमुले नव वर्षको शुभ कामना दिदै नेपाली समाजको आजको दिनलाई ऐतिहासीक परिवर्तन भई आज हामी सामु आएको बताउनु भएको थियो । नेपाली समाजलाई १९९० बाट यहाँ सम्म आउन धेरै जना पूर्व साथीहरुको धेरै देन छ । समाज यहाँ सम्म आउन कस्ता कस्ता अवस्थाहरु पार गरयो त्यो सबैलाई अवगत भएको कुरा हो । नेपाली दूुतावास नहुँदा नेपाली समाजले एक किसिमको काम गर्न कठिनाई पर्दथ्यो तर नेपाली दूतावास आईसकेपछि काम गर्न सरल भएको बताउनु भएको थियो । अब आउने नयाँ कार्य समितिलाई पनि नेपाली दूतावासले सहकार्य गर्ने छ भन्ने आशा लिदै नव निर्वाचित साथीहरुबाट पनि यो प्रतिवद्धता देखाउन चाहन्छु कि नेपाली समाजले सम्पूर्ण नेपालीहरुको हक हितमा समाजिक कार्य गर्दै जाने प्रतिवद्धता गर्दै नयाँ कार्य समितिको तर्फबाट नयाँ बर्ष तथा ल्होसारको शुभ कामना दिनुभएको थियो ।
सस्थापक तथा पुर्व अध्यक्ष चन्द्र प्रकास सापकोटाले नयाँ बर्षको शुभकामना दिदै अहिले सम्म नेपाली समाजले जुन कार्य गर्दै आएको छ त्यो भन्दा अझै बढी नयाँ कार्यसमितिले गर्दै जानेछ भन्ने लिएको छु । फराना साथीहरुबाट नयाँ नेपाली समाजलाई चाहिने सबै प्रकारको सहयोग हुने छ । नयाँ नेपाली समाजका साथीहरुले कस्तो सयहोग लिन चाहनुहुन्छ त्यो हामी दिन तयार छौ । प्रवासमा नेपालीहरुको भाईचरा र एक आपसमा अझ राम्रोसँग निभाउन सक्नुहुन्छ भन्ने शुभकामना दिनुभएको थियो ।
वेस्टियन यूनियन मनि ट्न्सफरका प्रतिनिधी तथा पत्रकार लोक सुवेदीले नयाँ कार्य समिति तथा अन्य उपस्थित सबैलाई नयाँ बर्षको शुभकामना दिनुभएको थियो ।
नेपाली समाजको आय ब्ययको बारेमा कोषाध्यक्ष रविन्द्र पौडेलले दिनु भएको थियो ।
निवर्तमान सभापति तथा निवर्तमान नेपाली समाजसँग रहेका जिन्सी तथा अन्य अफिसियल कागजपत्रहरु निवर्तमान अध्यक्ष तथा निवर्तमान महासचिवले नयाँ अध्यक्ष तथा महासचिवलाई हस्तान्तरण गरिएको थियो ।
नेपाली दूतावासका प्रथम सचिव प्रकाश मणी पौडेलले निवर्तमान नेपाली समाजले गरेको सामाजिक कार्यको प्रसंसा गर्दै नयाँ कार्य समितिलाई शुभकामना दिनुभएको थियो ।
उपनियोग प्रमुख मोहनकृष्ण श्रेष्ठले नयाँ बर्षको शुभकामना दिदै नेपाली समाज यूएईमा काम काज गर्ने सबै नेपालीहरुको साझा सँगठन हो आउने दिनमा यहाँ रहेका नेपालीहरुको आउने समस्याहरुलाई समाधान गर्दै जाओस । राजदूतावासबाट हुने सहयोग सहकार्य सधै भईरहने छ । आर्थिक मन्दिको कारण धेरै समस्याहरु आएका छन् त्यसमा पनि सतर्क भएर काम गर्न हुन अनुरोध गर्नु भएको थियो ।
प्रमुख अतिथि अर्जुबाहादुर थापाले सबैलाई नयाँ बर्षको शुभकामना दिदै नेापली समाजको पद हस्तान्तरणको आयोजना दूतावासले गर्न पाएकोमा खुशी ब्यक्त गर्नु भएको थियो ।
ल्होसार ईस्विसम्वत मुसलमान समुदायको नयाँ बर्ष तिनै वटाको नयाँ बर्ष परेको छ तिनैवटा नयाँबर्षको उपलक्ष्यमा सम्पूर्ण नेपालीहरुलाई शुभ कामना ब्यक्त गर्नु भएको थियो ।
अहिलेको नेपाली समाज पूर्ण समावेसी छ भन्न सकिदैन किनकी पूर्ण समावेसी केहीमा पनि हुँदैन । नेपाल अधिराज्यभरी छरिएर रहेका सम्पूर्ण नेपाली जात जातीहरुलाई समेटेर लैजान अति गाह्रो हुन्छ । तर पनि नेपाली समाजलाई अझ बढी समाबेसी गरौ भन्ने सबैको चाहना अनुसार अहिलेको नेपाली समाज समावेसी भएको छ यो भन्दा पहिलाको नेपाली समाजपनि समावेसी नभएको होईन । अझ बढी समावेसी गराउने भन्ने तपाई हामी सबैको चाहाना थियो त्यो केही हदसम्म भएपनि प्रयास सफल भएकोमा ज्यादै खुशी लागेको छ ।
मेरो १ बर्षको कार्यकालमा नेपाली समाजबाट भएका कृयाकलापहरुको अवलोकन गर्ने मौका पाए । उहाँहरुसँग नजिकको सम्वन्ध गरेर कार्य गर्ने मौका मिल्यो । उहाँहरुले थोरै समयको पनि पूर्ण रुपमा उपयोग गरेर सामाजिक कार्य गर्नु भएको छ त्यो अति सर्हानिय छ । त्यस भन्दा अगाडीका सभापति ज्यूहरु सदस्यहरु सम्पूर्णको योगदानबाटनै आजको नेपाली समाज यहाँसम्म आईफगेको छ । नयाँ पदाधिकारीहरु आफैमा ज्यादै अनुभवी हुनुहुन्छ क्रनै न क्रनै सस्थामा संलग्न भएर समाज सेवा गर्नु भएको छ । उहाँहरुले निवर्तमान अध्यक्षहरुलाई गुमाउनु परेको छैन उहाँहरु तपाई हामीहरुको बिचमानै हुनुहुन्छ उहाँहरुको सरसल्लाह तथा सुझावले निश्चित रुपमा नेपाली समाजलाई अझ सफलता प्राप्त गर्ने छ भन्ने लागेको छ पुराना अग्रजहरुबाट तपाईहरुले अझै राम्रो सहयोग सुझाव पाउनुहुने छ ।
दुई बर्षको कार्यकालमा रामेश्वर साहको टिमले जुन कार्य गर्नु भयो उहाँहरुलाई पुन एक पटक धन्यवाद दिन चाहन्छु । यूएईमा करिव १ लााख २५ हजार नेपालीहरु छौ । नेपाली दूतावास तथा नेपाली सँघसँस्थाहरु मिलेर मिलेर १ लाख २५ हजार नेपालीहरुको समस्या समाधान गर्नु पर्ने देखिन्छ । नेपाली समाजलाई दूतावासको सधै सहयोग रहनेनै छ । जति हामीले चाहना राखेका छौ त्यो भन्दा पनि बढी सेवा पुराउने छौ । तपाईहरुले पनि नेपालीहरुको समस्या निवारणको लागि दूतावाससँग सहकार्य गरेर समस्या समाधान गर्नु पर्ने हुन्छ ।
महामहिमले अगाडी भन्नुभयो विश्वमा आर्थिक मन्दीको चपेटामा नेपालीहरु पनि पर्नु भएको छ । चाहदा चाहदै पनि नेपालीहरुले रोजगारी गुमाउनु पर्ने अवस्था छ । ३ बर्षको लागि सम्झौतापत्र गरीएको छ भने आफुले के मा सम्झौता गरिएको छ भनि एक पटक दूतावासमा जानकारी गराईदिएमा दूतावासबाट केही हदसम्म सहयोग मिल्थ्यो कि । यदि कम्पनीले आर्थिक मन्दीको कारण देखाई आपःनो कन्ट्याक नसकि पठाउन खोजेको छ भने कृपया एक पटक जानकारी गराउनुहुन अनुरोध गरिन्छ । नेपाली दूतावासले सक्दो सहयोग गर्ने छ । कुन कम्पनीबाट कति जना नेपालीहरु निस्काशन हुदै छन् हामीलाई जानकारी हुँदैन त्यसैले तपाईहरुलाई जानकारी भएमा जानकारी दिनुहुन हार्दिक अनुरोध छ भन्दै नयाँ कार्य समितिलाई उक्तरोक्त प्रगतिको कामना गर्नु भएको थियो ।
कार्यक्रमका सभापति नेपाली समाजका अध्यक्ष रामेश्वर साहले पूर्ण रुपमा नेपाली समाज विघटन भई नयाँ कार्यसमितिले पूर्णता पाएको घोषणा गर्नु भएको थियो ।
कार्यक्रम साचालन नेपाली समाजका निवर्तमान सम्वाद सचिव तथा पत्रकार महासँघ यूएईका महासचिव जेपि सापकोटाले गर्नु भएको थियो । कार्यक्रम दिनको १ बजे सुरु भई दिनको ३ बजे समाप्त भएको थियो ।

बाबुराम भट्टराईको वेबसाइट

nepalgulfn — Thu, 01 Jan 2009 17:34:40 +0000

काठमाडौं, पुस १७ (दैनिकी)- अर्थमन्त्री डा. बाबुराम भट्टराईले अँग्रेजी नयाँ बर्ष २००९ को शुभारम्भसंगै आफनो नीजि वेभसाइट www.baburambhattarai.com सार्वजनिक गरेका छन ।
अर्थमन्त्रीका नीजि सहयोगी विश्वदिप पाण्डेले विहिबार राती १२ बजेबाट यो शुभारम्भ गरिएको दैनिकीलाई जानकारी दिए । वर्तमान मन्त्रीपरिषदमा सहभागी सदस्यमध्ये संभवत डा. भट्टराईको मात्र निजी वेभसाइट छ । उनी केही समयदेखि इन्टरनेटमा आधारित सामाजिक संजाल फेसबुकमा समेत सहभागी हुदैं आएका थिए।

वेभसाइटमा अर्थमन्त्रीका हरेक दिनका कार्यक्रमहरुको अद्यावधिक जानकारी दिइने छ। विहिबार अर्थमन्त्रीको सहभागिता हुने सबै कार्यक्रम वेभसाइटको मुख्यपृष्ठमा राखिएका छन्। वेभसाइटमा उनीसम्बन्धी पछिल्ला समाचारहरु, विभिन्न पत्रपत्रिकामा प्रकाशित उनका लेख-रचना, भट्टराइका सम्बन्धमा अरुले लेखेका लेख, फोटो ग्यालरी लगायत राखिएको छ ।

अंगेजी र नेपाली भाषामा संचालन हुने यो वेभसाइटमा उनको ब्लग पनि छ । भट्टराइसंग सिधै अन्तरक्रिया गर्न सकिने उद्धेश्य राखिएको यो वेभसाइटमा माओवादी पार्टीसम्बन्धी विभिन्न दस्तावेजहरु समेत पढन सकिन्छ ।

यूर्एइमा ल्होसार पर्वको भब्य तयारी

nepalgulfn — Thu, 01 Jan 2009 17:30:00 +0000

तमु समाज यूर्एइको आयोजनामा यहि जनवरी ९ तारिक २००९ का दिन अबुधावीमा हुन गईरहेको ल्होसार कार्यक्रमको भब्य तयारी भईरहेको जानकारी प्राप्त भएको छ ।
गुरुङ्गहरुको महान पर्व ल्होसार २५९३ औ लों ल्हो वा गाई वर्ग विविध सांस्कृतिक तथा मनोरञ्जनात्मका कार्यक्रमका साथ मनाईने उक्त समाजका अध्यक्ष राज तमुले बताए ।
अबुधावीकोर् इक्वेष्टि्यन क्लव र्-हर्स रेस ग्राउण्उडमा दिउसो ३ बजे देखि हुन गईरहेको उक्त कार्यक्रममा यूर्एइमा रहेका संघ संस्था तथा तमुहरुलाई उपस्थित भई दिनहुनको लागि अनुरोध गरिएको जानकरी राज तमुले दिए ।
उक्त ल्होसार पर्वको सास्कृतिक कार्यक्रममा भाग लिन चाहने कलाकारहरुले श्याम तमु ०५०७३९०४२८ दुबई र श्याम तमु ०५०७२०६७४२ अबुधावीमा सर्म्पर्क गर्न अनुरोध पनि गरिएको छ । कार्यक्रममा प्रवेश शुल्क डिनर सहित द्रि्राम्स ३० राखिएको छ ।

नेपाली समाज यूएईको चुनावमा देखिएका केही दृश्यहरु

nepalgulfn — Thu, 25 Dec 2008 06:36:48 +0000

गत डिसेम्वर १२ २००८ का दिन दुबईको एभरेष्ट ईन्टरनेश्नल होटेलमा बिहानै देखी नेपालीहरुको चहल पहल थियो । होटल बाहिर झुम्म झुम्म नेपालीहरु देखिन्थे । विगत १९९० साल देखि यूएईमा स्थापना भएको सबैभन्दा पुरानो नेपाली संस्था नेपाली समाजको आज चुनाव हुँदै थियो । लामो समयदेखी यहाँ रहदै आउनु भएका र उच्च पदमा कार्यरत बुद्धिजिवी नेपालीहरुको उपस्थिति रहेको थियो । यूएईको अबुधावी सारजाह अलेन र अन्य प्रान्तबाट नेपालीहरु उक्त चुनावमा भाग लिन आएका थिए । साच्चैनै त्यहाँको माहोल अति रमाईलो थियो । उक्त होटलमा नेपालीहरुले प्रत्येक हप्ता कार्यक्रमहरु गरीरहन्छन् तर उक्त दिनको कार्यक्रम बेग्लै थियो । साच्चै नेपालकै चुनावको झल्को दिन्थ्यो । प्रवासमा कार्यरत भएको करिव ६ बर्षको अवधिमा पहिलो पटक चुनावमा उपस्थित भएको थिए । यूएईमा स्थापना भएका विभिन्न नेपाली संघसंस्थाहरुका प्रतिनिधीहरु र उक्त संस्थाले नेपाली समाजका उम्मेदवारहरुलाई भोट हाल्नको लागि चुनेका पार्षदहरुको बाक्लै उपस्थिति देखिन्थ्यो । पार्षदहरुले परिचयपत्र झुण्डाएको देख्दा नेपालकै याद दिलाउथ्यो । करिव मध्यान्ह १२ बजेदेखि सुरु हुने भनिएता पनि दिनको १ बजेसम्म पार्षदहरु हलभित्र छिरेका थिएनन् । नेपालीहरु एक आपसमा प्रवासमा पनि भोट खसाल्न पाईने भयो भनेर हर्षित देखिन्थे । सबैले आफुले मन पराएका उम्मेदवारहरुलाई जिताउने कुराहरु गरेको सुनिन्थ्यो ।
चुनावी हलभीत्र म पनि छिर्न खोजे मसँग चुनावी परिचय पत्र थिएन तर मलाई भित्र छिर्न दिईएन । यूएई छिरेदेखी म नेपाली समाजका विभिन्न कार्यक्रमहरुमा उपस्थित हुँदै आएको थिए र विभिन्न कार्यक्रमका समाचारहरु पनि संकलन गर्दै आएको थिए । उक्त दिन पनि म चुनावको चहलपहलको समाचार टिपोट गर्न उपस्थित भएको थिए तर चिन्दै नचिनिएको ब्यक्ति जस्तो भए एक क्षण त कारण मसँग पार्षदको परिचय पत्र थिएन ।
चुनावी कार्यक्रम दिनको २ बजे देखि सुरु भयो । हलमा म पनि सोस्र फोस्र लगाएर छिर्ने मौका पाए । भित्र सबै पार्षदहरु उपस्थित भईसकेका थिएनन् । बिस्तारै पार्षदहरुको उपस्थित हुँदै गयो । उक्त चुनावी कार्यक्रममा नेपाली राजदूतावासको प्रतिनिधित्वको रुपमा तृतिय सचिव जितेन्द्र लाभको उपस्थिती रहेको थियो ।
अध्यक्ष पदमा ३ जना समाजसेवीहरुको उम्मेदवारी परेको थियो । पूर्व नेपाली समाजका अध्यक्ष तथा समाजसेवी कृष्ण ढकाल निवर्तमान नेपाली समाजका उपाध्यक्ष तथा समाजसेवी राजेन्द्र देवकोटा जनजाती महासँघका अध्यक्ष तथा समाजसेवी यम प्रसाद तमु । तिन जनाको बिचमा चुनावनै हुने भएको भए पार्षदहरुले एक पटक सोच्नै पर्दथ्र्यो कस्लाई भोट दिने भनेर तिनै जना ब्यक्ति नेपाली समाजलाई आवश्यक पर्ने ब्यक्ति थिए । तर अहिले सबै प्रवासी नेपालीहरुले नेपाली समाजमा नयाँ अनुहार चाहेका थिए र समझदारीमा कृष्ण ढकाल र राजेन्द्र देवकोटाले यम प्रसाद तमुलाई समर्थन गर्दै उम्मेदवारी फिर्ता लिए यो अति सहर््रानिय कार्य हो । यदि चुनाव भएको भए पछि एक दुई भोटको अन्तरालमा विजयी हुँदा नकारात्मक हल्ला फिजिन्थ्यो ।
उपाध्यक्षको लागि दुई जनाको आवश्यकता थियो उक्त पदमा ३ जनाको उम्मेदवारी परेको थियो । नेपाली समाजका पूर्व महासचिव तथा निवर्तमान सदस्य लक्ष्मण सापकोटा नेपाल पत्रकार महासँघ यूएईका उपसभापति मान बहादुर थापा तथा आसिफ अलि सिद्धिकी अन्त्यमा नेपाल पत्रकार महासँघका उपाध्यक्ष मान बहादुर थापाले अन्य दुई जनालाई समर्थन गर्दै उम्मेदवारी फिर्ता लिए । महासचिव पदमा भने ३ जनाको भिडन्त हुने निश्चित भईसकेको थियो । नेपाल दुबई जनकल्याण राहतकोषका अध्यक्ष तथा पत्रकार महासँघ यूएई सम्पर्क शाखाका सदस्य धर्मेन्द्र यादव नेपाल पत्रकार महासँघका सदस्य तथा लुम्बिनी वेलफयर सोसाईटीका नारायण अधिकारी तथा जनप्रगतिशिल माच यूएईका उक्तम अधिकारी तिन जनाको अन्तिम समय सम्म पनि समझदारी भएको थिएन ।

विभिन्न बुद्धिजिवी तथा समाजसेवी नेपालीहरुले अन्तिम समय सम्म पनि समझदारी गराउने प्रयास गरिएको थियो । तिनै जना नेपाली समाजमा आउन आतुर देखिन्थे । अन्त्यमा नारायण अधिकारीलाई महासचिव उक्तम अधिकारीलाई सचिव र धर्मेन्द्र यादवलाई प्रवक्ता उक्त हलबाटनै घोषणा गर्ने भनि समझदारी भएपछि मात्र चुनाव हुनवाट रोकियो ।
अध्यक्ष तथा उपाध्यक्षको निर्वाचन भएको घोषणा गरिसकेपछि महासचिव पदको घोषणा गर्न निर्वाचन समन्वय समितिलाई निकै कसरत गर्नु पर्यो । निर्वाचन समन्वय समिति लगायत अन्य बुद्धिजिवी तथा समाजसेवी नेपालीहरु सकेसम्म समझदारीमा जाने पक्षमा थिए भने उपस्थित पार्षदहरु भने भोट हाल्न आतुर देखिन्थे । निर्वाचन समन्वय समितिका प्रवक्ता डि।आर। गुरुङ्गले मत पत्र सम्बन्धि मतदाताहरुलाई जानकारी दिदै थिए भने बाहिर ३ जना बिच समझदारी हुँदै थियो । बिचैमा महासचिव पदका दावेदार धर्मेन्द्र यादवले उम्मेदवार फिर्ता लिए पछि अब दुईजनाबिच मात्र चुनाव हुने देखिन्थ्यो । अन्तिम समय सम्म पनि समझदारी भएको देखिन्थेन । तिनै जनाको समझदारी भएतापनि उक्त हलबाटनै घोषणा हुनुपर्नेमा ढिप्पी थिए भने निर्वाचन समन्वय समितिको आचारसंहितामा प्रष्ट खुलाईएको थियो निर्वाचन समन्वय समितिले ५ वटा पदमा मात्र निर्वाचन गर्ने र बाँकी रहेको पदमा अध्यक्षको रोहवरमा पहिलो बैठकमा चयन गर्ने भनेर तर त्यही हलबाट घोषणा गर्ने भनेर ढिप्पी गरेपछि सचिव र प्रवक्ताको पनि त्यहिहलबाट घोषणा गरियो ।
एकैक्षणमा हलमा चुनावी परिणाम आउन थाल्यो । नेपाली दूतावासका प्रतिनिधी तृतिय सचिव जितेन्द्र लाभले विजयी नवनिर्वाचित कार्यसमितिका पदाधिकारीहरुलाई अविर लगाई स्वागत गर्नु भएको थियो ।
चुनावी कार्यक्रम सकिसकेपछिको माहोल झनै हेर्न लायकको थियो । नवनिर्वाचित अध्यक्ष यम प्रसाद तमूलाई उहाँका शुभचिन्तकहरुले फूलमाला र अविरले स्वागत गर्दाको क्षण नेपालकै चुनावी मैदानमा चुनाव लडेर विजयी भएको क्षण जस्तो देखिन्थ्यो । प्रवासमा त्यो दृश्य अति हेर्न लायकको थियो ।
कोषाध्यक्षको पदमा निवर्तमान कोषाध्यक्ष रविन्द्र पौडेलको मात्र उम्मेदवारी परेको हुँदा निर्विरोध निर्वाचित भएका थिए । लक्ष्मण सापकोटा र रविनद्र पौडेल बाहेक अन्य महत्वपूर्ण पदमा सबै नयाँ अनुहार आएका छन् । नयाँ जोस र जाँगर लिएर नेपाली समाजमा आएका नयाँ पदाधिकारीहरुको काँधमा करिव २ लाख प्रवासी नेपालीहरुको भार पर्ने छ । २ बर्षको लागि चुनिएको उक्त कार्यसमितिले नेपालीहरुको समस्याहरुदेखि लिएर अन्य धेरै कार्यहरु गर्नुपर्ने देखिन्छ । यूएईमा छरिएर रहेका सम्पूर्ण नेपालीहरु र सम्पूर्ण नेपाली संघसंस्थाहरुलाई एउटै छातामुनी ल्याउनुपर्ने देखिन्छ ।
अबो भावी नेपाली समाजले कस्तो कार्य गर्दछ त्यो त हेर्ननै बाँकी छ ।

मेरो आफ्नै कथा ब्यथा

nepalgulfn — Thu, 25 Dec 2008 05:08:38 +0000

गत हप्ताको कुरा हो डिउटीबाट फर्के लगत्तै वाथरुममा हात धुन गए तर पानी थिएन । विगत साढे २ बर्ष देखी म लगायत अन्य नेपाली साथीहरु यूएईको अबुधावी स्थित पासपोर्ट रोडमा बस्दै आई रहेका छौ । अन्य भवनहरु भन्दा केही पुरानो थियो हाम्रो भवन । निम्न आयश्रोत भएका ब्यक्तिहरु बढी बस्ने उक्त भवनको हामी १४ औं तलामा बस्ने गर्छौ ।
पानी नआउनुको कारण बुझ्दै जाँदा हामी नजीकैको भवनमा रहेको खानेपानीको ट्याड।sीमा हामी बसेको भवनको फोहोर पानी तल जमिनबाट रसाएर मिसिएको रहेछ र उक्त भवनका मानीसहरुले सम्वन्धित निकायमा उजुरी दिएका रहेछन् र उक्त उजुरीको आधारमा बलेदिया नेपालको नगर प्रहरी ले हामी बसेको भवनको पानीको मुहान काटी दिएको रहेछन् । हामीबसेको भवनमा करिब १२ सय जति मानीस छन् ति सबैलाई समस्या हामीलाई जस्तै भयो । अब के गर्ने कोठामा अन्य बस्तु नभए पनि पानी त नभई नहुने । अबुधावीमा भनेको बेलामा कोठा पाउन पनि अति मुस्कील पर्ने । दुई दिन सम्म केही थाहा पत्तो भएन पानी आउने नआउने भन्ने ।
डिसेम्वर १३ साँझ अफिसबाट फर्केर आउँदा लिपुटको ढोका नजिकै दुईवटा अरबीमा लेखिएको सूचना टाँसीएको रहेछ । आफुत अरबी फुटेको अक्षर पनि नजान्ने नजिकै बसेका अरबीलाई के भएको हो भनेर सोध्दा यो भवन खतराको अवस्थामा छ जसरी हुन्छ छिटो खाली गर्नकोलागि सूचना टाँसेको छ भनेर भन्यो । अब भएन फसा्रद भवनमा पानी पनि आउने कुनै ठेगान छैन । उक्त भवन नेश्नल बैंक अफ अबुधावीको स्वाधिनमा रहेछ । सबै जना मिलेर कोटमा जाने कुरा पनि गर्न थाले । कोठामा हामी करीव ७ जना नेपालीहरु बस्दथ्यौ । अब पानी कहाँबाट ल्याउने सधै किनेर पनि साध्य भएन । खानेपानी ल्याउने गरेको ठुला पानीको बोत्तलहरु नजिकैको सुपरमार्केटका ट्लीहरुमा राखेर पानी खोज्न निस्कियौं । नजिकै मुस्लिमहरुको पाठ गर्ने ठाउँ मस्जिद थियो मस्जिदमा सधै पानी भईनै रहन्थ्यो हामी पनि भित्र पस्यौं पानी लिन । भित्र लामो लाईन थियो हामी बसेका भवनका सबै मानीसहरु हामी जसरीनै पानी लिन गएका रहेछन् । मुस्लिमहरुले पाठ गर्नु भन्दा पहिला हात खुट्ा धुने ठाउँमा हामी पानी थाप्न थाल्यौ । यसरी बिहान बेलुका पानी ल्याएर जिवीको टार्न थाल्यौ । केही दिन खाना बाहिर होटलमा खायौ तर कोठामा आफैले पकाएको जस्तो नहुने त्यसैले पानी बोकेर भए पनि खाना पकाएर खान थाल्यौ । पानी आज आउला भोली आउला भन्दा भन्दै हप्तौ वित्यो तर पानी आएन । अब कोठा जसरी पनि छोड्नु पर्दछ भनेर आफुसँग सम्पर्कमा भएका नेपालीहरुसँग रुमको बारेमा सोध्यौ पनि तर कतैबाट पनि सकारात्मक उत्तर आएन । आज हप्तौ दिन वितीसक्यो अफिसबाट बिदा हुदासाथ ट्लीमा बोत्तल राखेर पानी लिन गईहाल्नु पर्ने । कस्तो आपत विदेशमा अझै भन्नुपर्दा विकशित देशमा पनि हप्तौ दिन सम्म पानी आउँदा कसैले पनि केही ध्यान नदिनु । यदि नेपालमा हुन्थ्यो भने हड्ताल हुन्थ्यो होला तर यहाँ केही थाहा छैन कहिलेसम्म पानी बिना हामी बस्ने हो यूएईको अबुधावीमा रुम खोज्दा नपाउने कि त परिवार हुनुपर्ने अरे । अब के गर्ने पानीको पर्खाईमा बस्दा बस्दै हप्तौ वित्यो । यदी क्रनै साथीहरुसँग कोठाको बारेमा जानकारी भएमा हाम्रो समस्या बुझेर सहयोग गरिदिए राम्रो हुने थियो ।

खाडीमा पानीमा डुबुल्की मार्दा बेग्लै मज्जा

nepalgulfn — Thu, 23 Oct 2008 20:13:05 +0000

समुन्द्रि तटहको नजिकै विश्वप्रख्यात होटल बुर्जअरब होटल र जुमेरा होटलको बिचमा अवस्थित वाईलवादी वाटर पार्क साच्चीकै बिचित्रको संसार रहेछ । गत महिना म र मेरा सहकर्मी साथीहरु त्यस ठाउँमा पुगेका थियौ । जुलाई महिनाको मरुभूमिको प्रचण्ड गर्मीमा १० मिनेट बाहिर बस्दा नेपालको असार साउनको झरीले भिझेझै भिजिन्छ पसिनाले । वाईल वादीको मुख्य गेट नेपालको कुनै ढुङ्गे गुफामा छिर्न लागेको जस्तो ढुङ्गा तथा सिमेन्टले कुदेर बनाईएको रहेछ । अन्य दिन भन्दा विदाका दिनमा त्यहाँ ठुलो चहल पहल हुँने हुदा हामी बिहानै ११ बजे भित्र छिर्ने तर्खरमा थियौ । जुमेरा होटलमा करिव १ हजार नेपाली कार्यरत छन् । त्यहाँ कार्यरत नेपालीहरुको सहायतामा हामी डिस्काउन्ट रेटको टिकटमा गएका थियौ । टिकट लिने लाईनमा पसिनाले निथ्रुक्क भिजेका थियौ केही क्षण पछि टिकट लिएर आउनु भयो त्यहि होटलमा कार्यरत प्रकाश भट्टराई साथमा हाथमा बाध्ने घडी जस्तै पनि लिएर आउनु भयो । यो केहो भनि सोध्दा यहाँ प्रवेश गर्दा आगन्तुकहरुलाई लगाईदिने र त्यसमा हामीले तिरेको पैसा अर्थात टिकट को चार्ज पनि हुँदो रहेछ । हामी हातमा बाँध्ने घडीलाई मुल गेटमा देखाउदै भित्र छिर्यौ । जब हामी गेट बाट भित्र गयौ भित्रको संसार बेग्लै लाग्यो । ५ बर्षे नावालक देखी ६० बर्षिय बुढा बुढीहरु पनि त्यस ठाउँमा देखिए । खासगरी यूरोपियन मुलुकका बढी देखिन्थे । भर्खरै युवा अवस्थामा टेकेका युवा युवतीहरु पनि धेरैनै देखिन्थे । हामी फेरी अर्को गुफा भित्र छिर्यौ भित्र छिर्दा साथ बढि चिसोको अनुभव भयो थर थर जिउ पनि काप्न थाल्यो । बाहिरको मौशम र भित्रको मौशम आकाश जमिनको फरक थियो । प्रकाश जीले झोलामा स्विमिङ्ग ड्ेस लिएर आउनु भएको रहेछ हामी ६ जना थियौ प्रकाश जी र बिष्णु जी त्यहि काम गर्नु हुन्थ्यो भने बालचन्द्र जी कृष्ण जी अनील जी र म थियौ । एउटा लकेजमा त्यहि घडी देखाएर खोल्यौ र सबै लुगाहरु त्यहि भित्र राख्यौ । हामी अर्ध नाङ्गो भएर बाहिर निस्कियौ । बाहिर गर्मी बढ्दै थियो हामीलाई केही पनि थाहा थिएन कता के छ भनेर । प्रकाश जी र बिष्णु जीले धेरै हुलहुने ठाउँमा पहिला जानु पर्दछ भन्नु भयो र हामी उहाँको पछि पछि लाग्यौ । पैदल यात्रा गर्दा गर्मीको महसुस नहोस भनेर ठाउँ ठाउँमा पँखाको साथमा छिसो पानीको फर्रा छोडिएको थियो भने जमिनमा पनि चिसो पानी छोडिएको थियो । हामी हस्याङ्ग फस्याङ्ग गर्दै अर्ध नाङ्गा भएर युवा युवती बुद्धा तथा बालबालीकाहरु लाईन बसीरहेको ठाउँमा पुग्यौ र कता कता मलाई त काउकुती लागेर आयो महिलाहरुको अर्धनाङ्गो शरिरको आडैमा बस्दा । त्यहाँको वातावरण नै त्यस्तै थियो । हामीले पनि एक एक वटा ट्युव लिएर पानीको छालमा बस्यौ । हामी ४ जना पहिलो पटक आएका थियौ । पानीको फोहोराले ट्युवलाई कहिले माथी कहिले तल कहिले घुमाउरो गर्दै लान थाल्यो बिच बिचमा लाईफ गार्डहरु थिए उनिहरुले कुनै समस्या भएमा सहयोग गर्दथे । यसरीनै हामी ट्युवमा बसेर मस्ती लियौ पानी चिसो थियो गर्मिको मौशममा अति आनन्द लाग्यो पहिलो पटक त डर पनि लागेको थियो तर पछि बिस्तारै बानी पर्दै गयो । साथीहरु हामीलाई गाईड गर्दै थिए अब हामी अन्धकारमा जाँदै छौ भन्दै हुनुहुन्थ्यो हामी त्यहि भित्र लाग्यौ । एक छिन त डर पनि लाग्यो चिच्याउदै हामी अर्को पानीको छालमा झर् र्यौ आहा कति मज्जा । यसरी नै हामी मस्याङ्गदी नदिमा रेफ्टीङ्ग खेलेजस्तै खेल्यौ । साथीहरुले अव अर्को ठाउँमा जानु पर्दछ भन्दै अग्लो ठाउँमा देखाए त्यो चुचुरोमा जाने भनेर किन भन्दा त्यहाँबाट चिप्लेर अहिले हामी भएको ठाउँमा आउनलाई । आङ्ग छिरिङ्ग भयो डर पनि लाग्यो । ५ बर्ष देखी ६० बर्ष सम्मका ब्यक्तिहरु त यसरी चिप्लेर आएका छन् भने हामी किन नआउनु भन्दै हामी लाग्यौ चुचुरोमा । आहाँ त्यहाँबाट कति मनोरम दृश्य देखिने बुर्ज अरब होटल समुन्द्रको बिचमा अवस्थित उक्त होटलको बाहिरी वातावरण अति सुन्दर थियो म एकैक्षण त्यहि होटलको दृश्य हेरीरहेको थिए । साथीहरुले खेम डरायो यहाँबाट चिप्लिन भन्दै मलाई खोज्न आउनु भयो मैले सुने अनि म सबैभन्दा अगाडी गए । हेर्दा ज्यादै डर लाग्ने थियो म भन्दा पहिला करिब १० बर्षको बालक नडराईकन चिप्लियो म पनि हिम्मत नहारी हातलाई कुममा ल्याएर खुट्टा खप्टाएर चिप्लिन थाले करिव १० सेकेण्डमा तल आईपुगिदो रहेछ । सबै भन्दा डर तल झर्ने बेलामा हुदो रहेछ । पानीमा माथीबाट फाल हालेजस्तै झप्ल्याङ्ग हुदा । जब म तल आए मेरो शरिर काप्न थाल्यो र पछि डर लाग्यो तर पनि म अरु साथीहरु भन्दा पहिला आए । त्यहाँ सबै भन्दा डर लाग्दो र मज्जाको खेल त्यहि लाग्यो । हामी फेरी अर्को ठाउँमा त्यसरीनै लाईनमा बसी रहेऔ । त्यस ठाउँको अवस्था देख्दा अचम्म लाग्थ्यो । एकै ठाउँको पानीले धेरै मनोराजन दिलाएको थियो । कतै कतै नेपालमा बग्ने छहरे खोलको आकार दिईएको थियो । छेउ छाउमा कडा चट्टान थिए जुन खोलाले बगाएर थुपारेको जस्तो थियो तर ति सबै कृतिम थिए । मरुभूमी भनेर चिनिएता पनि त्यहाँ विभिन्न किसिमका रुख विरुवाहरु देखिन्थे नेपालमा हुने नियालो उखु र अन्य जातीका रुख विरुवाले त्यो ठाउँलाई स्वर्गकै एक टुक्राको हो जस्तो लाग्थ्यो । हामी एक पछि अर्को ठाउँ हुदै पौडी खेल्ने ठाउँमा पुग्यौ । हामी सयौको भिडमा थियौ लाईफ ज्याकेट पहिरिएर हामी पानीको भेलमा पस्यौ । साना बालकहरु देखी बृद्ध सम्म त्यहाँ थिए । २ मिटर सम्मको गहिराई थियो त्यो कृतिम तलाउ । हामी पौडीदै थियौ एकैछणमा समुन्द्रको छाल आएजस्तै भयो तर त्यो कृतिम रहेछ । पानीकै सहायताले कहिले तल कहिले माथी गर्दा कति आनन्द लाग्ने त्यो क्षण साच्चै आफु दुबईमा नभएर स्वर्गमानै छु कि जस्तो हुने । यौवनले मस्त युवतीहरु आफुसँगै आनन्दीत तरिकाले पौडी खेलीरहेको देख्दा केही क्षण भए पनि आनन्दित भईने । मलाई त्यो ठाउँ छोडेर जान मन लागेन । करिब हामी २ घण्टा त्यहि कृतिम तलाउमा पानीसँगै खेल्यौ । नजिकै एउटा अर्को अति आकर्षक कृतिम छहराहरु तथा धाराहरु थिए । मैले त्यो दृश्य पहिलादेखीनै हेरीरहेको थिए । गाउँघरमा कृर्तन बस्दा कृर्तन सकिएपछि खोलामा गएर पानी छयापा छयाप गर्ने गर्दथे भने नाङ्गलाको सहायताले पानी टाउकोमा हाल्ने गर्दथे । त्यहा कृतिम तरिकाले एउटा ठुलो भाडोमा पानी भरेर करिब ५ मिनेटको अन्तरालमा त्यो भाडो आफै पोखिने जस्ले गर्दा त्यसको फेदमा बसेकाहरुलाई त्यो पानीले रुझाउने । त्यो क्षण मलाई नेपालको याद आयो । यो समयमा नेपालमा पनि बर्षा लागेको थियो र साउने झरी झर्दै थियो । करिब १० बर्ष पहिलाको दिन याद आयो । मुसलधारे पानीमा रुझदै खेतमा हिलो छयापा छयाप गरेको र झरीमा भिज्दै हिडेको । त्यहाँबाट अर्को ठाउँमा पनि नजर पुराए जहाँ माथी काठले बनाएको पाईप जस्तो लाग्थ्यो । ठुलो पानीको छरहरा दिईएको थियो त्यो मुनी सबै आफ्नो ढाड थापेका थिए हामी पनि त्यहि पुग्यौ । बिष्णु जीले मलाई त्यो पानीको छहरा मुनी लगेर एकैक्षण राखिदिनु भयो म त अताल्लिए । असिनाले कुटेझै पानीको छहराले कुटेको थियो । नेपालको पहाडबाट झरेको पानीको छहराले झड्का हाने जस्तै भएको थियो तर ति सबै कृतिम थिए । त्यहाँ पनि हामी करिब १ घण्टा आनन्दित भयौ । हामी त्यो ठाउँमा फेरी ट्युवमा बसेर जल परीले झै घुमि रहेउ । अर्को ठाउँको दृश्यले मलाई पहिला देखीनै लोभ्याई रहेको थियो । सानो घर जस्तो लाग्ने ठाउँबाट पानीको बेग आएको थियो त्यहाँ लामो लाईन थियो । लाईफ गार्डहरुले पानीमा डाईफ हान्ने तरिका सिकाउदै थिए । एक जना नेपाली भाइ रहेछन् हेर्दा चाईनिज जस्तो लाग्यो मलाई उनको नाम सिदार्थ रहेछ । एक जनाले ३ पटक भन्दा बढी चान्स नपाईने रहेछ तर उनले हामीलाई ४५ पटक सम्म खेल्ने चान्स दिए । प्रचण्ड गर्मीमा लामो लाईन बस्दा पनि गर्मीको महशुस नहुने । त्यहाँको वातावरण नै त्यस्तो बनाईएको रहेछ । समयको बेग कहाँ गएर रोकियो हामीलाई थाहानै भएन । प्रकाश जीले हतार हतार गर्दै जाउँ अर्को ठाउँमा त्यहाँ घण्टा घण्टामा बिचित्रको दृश्य देख्न पाईन्छ भन्नु भयो । हामी सबै त्यतैतिर कुद्यौ । साच्चै बिचित्रकै दृश्य लाग्यो मलाई । एकै क्षणमा गड्याङ्ग गुडुङ्गको आवाज आयो आकाशबाट बिजुली चम्केको जस्तो देखियो । चट्याङ्ग पर्ला जस्तो चट्याक चुटुक भयो । कृतिम बनाइएको डाँडाको ठुलो ढुङ्गा जोडले हल्लिन थाल्यो । एकैक्षणमा पानी परेझै छिटा हान्न थाल्यो र पहराको बिचबाट ठुलो पानीको मुल फुटेझै पानी तल झर्यो । यो दृश्य त अझै मनमोहक लाग्यो मैले भिडियो पनि लिए । कस्तो अनौठो लाग्ने हुन त हाम्रो लागी यो कुनै अनौठो होईन किनकी यस्ता सिनहरु नेपालमा दिनै देख्न र हेर्न पाईन्छ तर यहाँ बर्षको १ पटक मात्र पानी पर्ने ठाउँमा यस्तो दृश्य देख्नु भनेको अनौठो नै हो ।
त्यो ठाउँ छोडर निस्कन मनै लागेको थिएन । बेलुका दुबईमा भेटघाट कार्यक्रम भएको हुनाले हामी निस्कनै पर्ने भयो । तर पनि साथीहरुले फोटो खिच्ने भन्नु भयो हामी अब पानीमा नरुझी फोटो खिच्न मात्र घुम्न थाल्यौ । साच्चैनै नेपालकै कुनै गाउँमा घुमेजस्तै लाग्यो । मरुभूमिमा बिरलैमात्र देखिने सानो जातको बास नियालो उखु पिपल आदि बोटले हामीलाई भुलाईदिएको थियो । यात्रामा नेपालका छहरे खोलामा बनाईएका आकर्षक काठे पुल पुल मुनी संङ्गलो खोला छङ्ग छङ्ग गर्दै बगिरहेको खोलाको छेउमा रहेका ढुङ्गामा पानीको ल्याउ लागेर हरियो आदिले अति मनमोहक देखिन्थ्यो त्यो ठाउँ । पारी पट्टी समुन्द्रको बिचमा एक्लै उभिएको बुर्ज अरब होटल भने दायाँमा अति आकर्षक जुमेरा होटल देखिन्थ्यो । भने तल कृतिम तलाउमा पौडी खेल्नेको भिड आदिले त्यहाँको मौशमनै भिन्दै थियो । साच्चैनै भित्र छिरीसकेपछि त्यो ठाउँ दुवईमा पर्दछ भन्दा पनि पत्याउन अति कठिन लाग्ने ठाउँ थियो । जुन ठाउँमा गर्मीको मौशममा प्रत्येक दिन करिब ३ हजार तथा विदाका दिनमा करिब ५ हजार पर्यटकहरु भित्रिने कुरा प्रकाश जीले गर्नु भयो । साच्चैनै यसरीनै नेपालमा प्राकृतिकले दिएको नदि नालालाई यहाँकै जस्तै उपयोग गरेर यहाँको जस्तै प्लानिङ्ग गरेर बनाउने हो भने हाम्रो नेपालमा पनी यो भन्दा कम हुने थिएन होला । kn_paudyal@yahoo.com

खाडी देखी गाऊँ सम्मको यात्रा स्मरण (यात्रा स्मरण)

nepalgulfn — Wed, 30 Jul 2008 06:11:49 +0000

खाडी मुलुक यूएईको अबुधावीबाट म मेरो प्यारो देश नेपाल दोश्रो पटक फर्कदै थिए । छोटो विदा भएको हुनाले साथीभाइहरुलाई नेपाल फर्कदैछु भन्ने शन्देश पनि दिन सकिन ।
भर्खरै नेपाली एयरलाईन्स फ्लाई एति साचालन भएको थियो नेपालकै एयरलाईन्समा सिधा काठमाण्डौ जान पाएकोमा यो पटक भने मन चङ्गा जस्तै उडेको थियो तर कता कता भित्र डरले ढ्याङग्रो पनि ठटाएको थियो कारण पःलाई एतिको पुलाईट कैयौ पटक क्या_िन्सल भएर यात्रुहरु बिचल्लीमा परेको समाचार म आफैले लेखेको थिए र यात्रुहरुको पिडाहरु सुनेको थिए । तर त्यस दिन भने त्यस्तो भएन दिनको करिव १ बजे म अबुधावीबाट काठमाण्डौकोलागि प्रस्थान गरे । नेपाली एयरलाईन्स भएको हुँदा प्लेनमा सबै नेपालीनै थियौ र एयर होस्टेज पनि नेपालीहरुनै थिए । म सबैभन्दा पछाडीको सिटमा बसेको थिए एयर होस्टेजहरुले कुरा गरेको सबै सुन्न सक्थे । उनिहरु मध्ये एकजनाले प्लेनमा यात्रा गर्दा आपत पर्दा सिट वेल्ट बान्ने तरिका नेपालीमा र अंग्रेजीमा गरी खरर पढे । पछि उनिहरुले कुराकानी गर्दा मेरो कानमा उनिहरुको शब्दहरु ठोकियो । कस्ति मोरी लेखेको पनि खरर पढ्न नसक्ने बिचमा अड्केकी अर्किले भनिन् के गर्ने त भर्खरै सिक्दै त होनी अब यस्तो हुदैन । यस्तै यस्तै कुराहरु उनिहरुले गरे । म भने सबै यात्रुहरुसँग भलाकुसारी गर्न लागे । प्लेनमा करिब ५० जना जति मात्र थियौ । त्यसमा पनि करिव २० जना जति नेपालीहरु विभिन्न समस्याहरुले सताईएर क्या_िन्सल नेपाल फर्कदै थिए । उनिहरुको तितो कथाले मेरो मन चसक्क चस्केको थियो । प्लेन खाली भएको हुदाँ म सिट बदली बदली बसे । एकैक्षणपछि एयरहोस्टेजहरु पानीको बोत्तल र केही खानेकुराहरु लिएर आए । मेमो सिटको पछाडी राखिएको छ हेर्नुहोला भन्ने आदेश दिए । बाफ रे मेमो हेरेको त दङ्ग परे । १५ रुपैया पर्ने पानीको नेपाली ६० वाई वाई चाउचाउको पनि ६० यूएईको मुद्राको तुलनामा पनि धेरै महङ्गो लाग्यो । बजेट एयरलाईन्स भएको हुनाले खानाको ब्यवस्था थिएन ।
प्लेनको सिसाबाट बाहिर चिहाउदा साच्चिकै हामी स्वर्गकै बाटो हिडिरहेका छौ कि जस्तो वातावरण थियो । निलो आकाश मुनी हामी थियौ त हामी भन्दा मुली विभिन्न आकारले थुप्रेको कुहिरोको बनावटी चित्र । उत्त चित्रले मन मग्न बनाएको थियो भने अझै तल समुन्द्र तथा मरुभूमी अलि अलि ठम्याउन मात्र सकिन्थ्यो । करिव साढे तिन घण्टाको यात्रामा प्लेनका झयालहरुबाट बाहिरको दृश्यले हामीलाई भुलाईरहेको थियो । विस्तारै हामी नेपाल भूमिमा प्रवेश गर्न लागेका रहेछौ । बाहिरी मौशम अहिले बदलिएको थियो हरिया डाँडा र पाखे खेत बारीले अति मनमोहक दृश्य देखिईरहेको थियो त्यसैले पनि अनुभव लगायौ हामी नेपाल भूमिमा प्रवेश गरिसकेका रहेछौ भन्ने । साँझको करिव ६ बजे हामी काठमाण्डौ अन्तराष्ट्रीय धावन मार्गमा उत्रियौ । प्लेनबाट उत्रिदा एयरहोस्टेजहरुले नमस्कार फेरी पनि यात्रा गर्नुहोला भन्दै थिए । मैले प्वाक्क भनिदिए यात्रा त गर्ने हो तर नेपालीकै प्लेन भएको हुँदा सिटमा अरबी अंग्रेजी पत्रिका होईन एक एक वटा नेपाली पत्र पत्रिका साथै नेपाललाई चिनाउने पर्यटकिय सम्वन्धि पुस्तक पनि राख्ने भन्नुहोला तपाइको म्यानेजमेन्टलाइ । एक जना एरहोस्टेजले हुन्छ भनीन् तर अर्को पटक यात्रा गर्दा पुस्तक हुने हो की होईन खै ।
मेरो मुटु गर्भले ढक्क फूल्यो किनकी म गणतान्त्रिक नेपालमा पहिलो पाहिला राख्दै थिए । अर्को पालीको छुट्टिमा अवस्य देशले विकासको मुल फुटाउने छ म जस्ता लाखौ प्रवासी नेपालीहरुलाई स्वदेशमानै बस्ने अवसर प्रदान गर्ने छ । अध्यारो छाएको र अन्तराष्ट्रिय विमानस्थल भन्न पनि नसुहाउने नेपालको एक मात्र अन्तराष्ट्रिय बिमानस्थल पनि परिवर्तन हुनेछ । यस्तै यस्तै कुराहरु सोच्दै म बाहिरिए । जलश्रोतको खानी भएता पनि भित्र अन्धकार छाएको थियो । मधुरो बत्तिको उज्यालोमा कर्मचारीहरु आगमन स्टिकर टास्दै थिए । हामीहरु आएको रेकर्ड पहेलो सानो पानामा बाहेक अन्य कतै राखेजस्तो लागेन । झोला लिने ठाउँमा पुगे र ट्रलीमा झोला राखेर ट्रली गुडाउदै म बाहिर निस्कन थाले । बिच बिचमा सेक्युरिटी चेक गर्ने सुरक्षाकर्मिहरु थिए तर एक ठाउँमा पनि चेक गरेनन् । झोलामा के थियो कम्प्युटरबाट पनि जाचँ गरेको देखिएन । कम्प्युटरबाट जाँच गर्ने मेशिन लोडसेडिङ्गको कारण बन्द जस्तो लाग्यो लिपुट पनि बन्द थियो सायद लोडसेडिङ्गले नै हो भन्ने सोच्दै म बाहिर लागे । पहिलो चोटी मलाई लिन एयरपोर्टमा मेरी श्रीमती छोरी स्मृति र स्नेहा अनि भाइ आएका थिए । मैले आँखा डुलाउदै थिए परबाट हात हल्लाएको देखे मन कपासझै फुरुङ्ग भयो । छोटो समय मात्र बिछोड भएता पनि कतिवेला भेटौ जस्तै भाको थियो । जव म एयरपोर्टको बाहिर निस्के मलाई त बौलाहा कुकुरले झम्टेझै झम्टीन आईपुगे । प्रवासमा भाडाका साधनहरु लाईनमा बस्ने चलन थियो यहाँ त तछाड मछाड हुदाँ अचम्म लाग्यो कहिले सुध्रने होला यहाँको चलन । हामी एउटा टयाक्सी लिएर कोठामा गयौ र भोली बिहानै हामी हाम्रो सुन्दर नगरी बन्दिपुर जाने निधो गर्र्यौ ।
बिहानीको झिसमिसेमा हामी बन्दिपुरको लागि यात्रामा निस्कियौ । बैषाख महिना भएको हुनाले बाहिरी मौशम केही गर्मि थियो । करिव बिहानको १० बजे हामी नयाँ बसपार्क पुग्यौ र बेशिसहर जाने बसमा चढ्यौ । काठमाण्डौदेखि करिव १ सय ३० किलोमिटर मात्र थियो हाम्रो गन्तब्य तर करिव ४ घण्टा यात्रा गर्नु पर्ने थियो । विदेशका ठाउँहरुमा १ सय ३० किलोमिटर भनेको साढे एक घण्टाको यात्रा थियो । खाडी मूलुकमा खजुरका बोटहरुमात्र देखिएको आँखाले हरियाली वातावरणहरुको अवलोकन गर्दा बसको झ्ायालबाट आँखा सधै बाहिरनै हुन्थ्यो । करिव ६ महिनाको बिछोडमा तड्पिएका मेरा छोरीहरु मलाई अँगालो हालीरहेका थिए । बिस्तारै हामी थानकोटको ओरालोलाई थिचोल्दै अगाडी पुग्यौ । मलाई पहिलो पटक विदेश जाँदा खेरी भएको पिडाको सम्झना आयो । डुम्रेबाट काठमाण्डौ आईपुग्दा करिव १० ठाउँमा उत्रेर चेक गर्दै ४ घण्टाको बाटोमा १० घण्टामा काठमाण्डौ आएको । अहिले त देशकेा अवस्था केही बदलीएको छ । कहि कतै नरोकिकन हामी दिनको करिब साढे दुई बजे डुम्रे बजारमा उत्रियौ ।
बन्पिुर नगरी पहिलाको तुलनामा अहिले धेरै प्रखयात थियो । स्वदेशी मात्र होईन विदेशी पर्यटकहरुको पनि आउने जानेको भिड हुन्थ्यो । बन्दिपुरको टुँडिखेल एउटा अनि सुन्दर पिकनिक स्थल बनेको रहेछ । तनहुँ वरपरका जिल्लाबासीहरुको लागि । त्यतिमात्र नभएर बन्दिपुर एक पर्यटकिय क्षेत्र पनि भएको हुदा आन्तरिक पर्यटकहरुको पनि आगमन बाक्लै देखियो । वैषाख जेष्ठ महिनाको प्रचण्ड गर्मीमा पनि बन्दिपुरमा शितल हावा चल्दछ । बन्दिपुरको वातावरण एकैनासको हुने हुनाले यो समयमा बढि पर्यटकहरुको आगमन हुने गर्दछ ।

प्रत्यक १५ मिनेटमा बन्दिपुरको लागि जिप छुट्थ्यो । हाम्रो गाउष बन्दिपुरबाट पनि तल बेशीमा भएको हुनाले हामी बेशी जाने जिपको प्रतिक्षामा थियौ । दिनको ४ बजे डुम्रेबाट बेशी जाने जिप छुट्टने कुरा भाइले बताए । बाँकी रहेको समय हामी घुमफीर गरेर बितायौ ।
समयले कतिछिटो कोल्टे फेरीसकेको रहेछ । हामी पहिला बन्दिपुर जान नाकै ठोकिने उकालो जँगलको बाटो हिड्नु पर्दथ्यो भने मोटरबाटो भएर जाँदा धेरै समय लाग्थ्यो तर अहिले तल गाउष सम्मनै जान यहीबाट यातायात पाईने । दिनको ४ बजे जिप तल बेशी जान तयार भयो गाऊँकै एक जना छिमेकीको रहेछ जिप झनै सजिलो भयो । १५ १५ मिनेटमा जिप छुट्टने भएतापनि यात्रुको चापले गर्दा पछाडी झुण्डिएर बस्न बाध्य हुनपर्दथ्र्यो । डुम्रेबाट ७ कि।मी मात्र थियो बन्दिपुरको दुरी । बन्दिपुरबाट बेशी जान करिव ५ कि।मी जति थियो । जिपको पछाडी झुण्डिदै हामी बन्दिपुरको उकालो लाग्यौ । सानो मोटरबाटो र धेरै घुम्तिहरु भएको हुनाले यात्रा अति जोखिमपूर्ण त थियो नै तर पनि जानु पर्ने सबैलाई बेलैमा । बैषाख जेष्ठ महिना भएको हुनाले वनमा साल सेतै फुलेका देखिन्थे । बन्दिपुर उकाली लाग्दा बाटोमा सुन्तलाका प्रसस्त बगैंचाहरु पर्दछन् । भर्खरै फूलबाट फर्केर साना कोपिला लागेका थिए । असोज कात्तिक महिनामा यो बाटो सुन्तलाका दानाले पहेलै हुने गर्दछ ।
बन्दिपुर सम्म पिच बाटो भएकोले त्यति गाह्रो भएन । बन्दिपुरबाट तल बेशी पुग्न अझै त्यो भन्दा पनि महाप्रलय थियो । हामी बन्दिपुरबाट करिव साढे ४ बजे तिर बेशी हुईकियौ । बाटोमा रहेका ढिस्का र खाल्टाको अबरोधलाई पार गर्दै हामी तल बेशीमा झर्र्यौ । भर्खरै फूलेका आँपका बगैंचाको बिचबाट यात्रा गर्नु पर्ने भएकोले आँपको फूलको बास्ना अति मिठो आएको थियो भने फाटमा चैते धानले हरियाली छाएको थियो । बारीमा भर्खरै दुई पाते मकैले झनै मनमोहक बनेको थियो गाऊँको वातावरण ।
गएको दशैमा मात्र आएको हुनाले गाऊँलेहरु अचम्मित परे । ओ हो खाडी राष्ट्रबाट पनि यति छिट्टै आउन पाउने । हुन पनि किन अचम्मित नपरुन गाउँबाट खाडी छिरेकाहरु बर्षौ वित्दा पनि फर्केका थिएनन् । केही ठाउषमा अवरोध खडा भएतापनि सजिलै घर सम्म आईपुग्यौ । भर्खरै बसन्त ऋतुको आगमन हुन लागेको हुनाले वर परका रुखका पातहरु पलाउने क्रम जारी थियो भने बाटोमा औसेलु हाडे काफलका बोटहरुमा लटरम्म फलेका फलले मुखै रसाएको थियो । कुनै जमानामा डुम्रेबाट घर सम्म आउन ५ घण्टा लाग्थ्यो भने अहिले १ घण्टामा आउन सकिने । गाऊँ भए पनि कति छिटो बिकासले फड्को मारेको । बाटो मात्र नभएर अहिले गाउषमा बिजुली टेलीफोन पानीको पनि पहिलाको भन्दा धेरै सुविधा भएको छ ।
सानोमा कल्पना गर्दथे मेरो घरको आगँनबाट मोटरबाटॊ गाऊँमा प्रयोग भईसकेका टाईगर बेट्रीहरु सँगालेर रेडियो बजाएको दाजुलाई फोन गर्न भनि बन्दिपुर लगाएर धाएको र फोन गर्न पनि लामो लाईनमा कुरी बस्न परेको पिडा मेरो मानसपटलमा ताजै थियो । आज घरको आगँनबाट गाडी हिड्न थालिसकेको छ हप्ताको केही समय लोडसेडिङ्ग भएतापनि बिजुली बत्ती घरमानै पुगेको छ भने प्रत्येक घरमा टेलीफोनका सुविधाहरु छन् । पहिला पहिला काल्ला माथी वा जंगल भित्र जानु पर्दथ्र्यो पेट साफ गर्न अहिले प्रत्येक घरमा आ-आफ्नै सुविधासम्पन्न टवाईलेटहरु निर्माण भईसकेका छन् । १० बर्षको अन्तरालमा गाउषले यिनै विकासको फड्को मारेछ । अब आउने १० बर्ष भित्रमा सायद मेरो गाँऊ कुनै सुविधा सम्पन्न सहर नहोला भन्न सकिदैन ।
यस पटक मेरो खाडी राष्ट्र अन्र्तगत यूएई देखी मेरो गाउष बन्दिपुर सम्मको यात्रा रमाईलोनै गरी बित्यो ।

आँखा (हरेक छोराले पढ्नुपर्ने एउटा कथा )

nepalgulfn — Mon, 23 Jun 2008 07:34:34 +0000

मेरी आमासँग एउटा मात्र आँखा थियो । एकआँखे ती मेरी आमा कुरुपताकी प्रतिमूर्ति थिइन् त्यसैले म घृणा गर्थेँ म उनलाई । उनको र मेरो सम्बन्धको बारेमा कसैसँग परिचय खुलोस् भन्ने म चाहँदैनथेँ । उनी एउटा विद्यालयमा विद्यार्थी र शिक्षकहरूलाई खाना पकाउने र लुगाफाटो धोइदिने काम गर्थिन् । त्यही आम्दानीबाट हाम्रो परिवारको गुजारा चल्ने गरेको थियो ।

अचानक एकदिनको कुरा हो, मेरी आमा मेरो पढाइको बारेमा बुझ्न मेरो स्कुलमा आइन् । मैले मेरा साथीहरूलाई उनी मेरी आमा हुन् भनेर चिनाउन सकिन, किनकि मेरी आमा अत्यन्तै कुरुप थिइन् । उनी त्यसरी मेरो स्कुलमा आउँदा मलाई अत्यन्तै नराम्रो लाग्यो । मैले उनलाई कर्के आँखाले हेरेँ र बाहिरतिर दौडिएँ ।

अर्को दिन मेरो एकजना साथीले मसँग मेरी आमाको बारेका कुरा उठायो । उसले मलाई भन्यो- “छ्या तिम्री आमाको त एउटा मात्रै आँखा ! कस्ती काली त्रि्री आमा त ! त्यस्ती कुरुप बुढीलाई आमा भन्न तिमीलाई लाज लाग्दैन ?” उसको कुरा सुनेर म मरेजस्तै भएँ । आखिर त्यस दिन मेरी आमा किन स्कुलमा आएकी होलिन् ! उनीप्रतिको रिस र आक्रोशले म आफैँलाई चिथोरुँ जस्तो लाग्यो । साथीहरूको अगाडि बेइज्जत भएको भन्ठानी मलाई भुतुक्क मरुँ जस्तो पनि लाग्यो ।

एकदिन मैले आमालाई बेस्सरी झपार्दै भनेँ- “तिमी किन गयौ मेरो स्कूलमा, आफ्नो कुरुपता प्रदर्शन गरेर किन मेरो बेइज्जत गर्‍यौ ?” मैले आबेगमा नै भनिदिएँ- “तिमी मर्न नसकेकी बुढी ।” मेरी आमाले कुनै प्रतिउत्तर दिइनन् । मैले आमालाई गरेको गाली सम्झेर मलाई कत्ति पनी पछुतो लागेन किनकि म उनीसँग असाध्य रिसाएको थिएँ । उनको कुरुपताले ममा घृणाभाव बढाइरहेको थियो ।

मलाई त्यो घरबाट धेरै टाढा भाग्न मन लाग्यो ताकि अब उनीसँग कहिल्यै भेट नहोस्, उनको कुरुप अनुहार देख्नै नपरोस् । दिनहरू बित्दै गए ।

त्यसपछि मैले धेरै मेहनेतका साथ पढेँ । मैले स्वदेशमा मात्र होइन विदेश गएर पढ्नसमेत छात्रवृत्ति पाएँ । मैले धेरै पढेँ र पछि बिहे पनि गरेँ । शहरमा एउटा सुन्दर घर पनि बनाएँ । यतिखेर मेरा आफ्नै छोराछोरी पनि भइसकेका थिए ।

म आफ्नै संसारमा मस्त थिएँ । मेरो मस्तीको सँसारमा एकदिन अचानक मेरी आमा आइपुगिन् । मेरो घरको ढोकामा मेरी आमा उभिएकी थिइन् । उनीसँग भेट नभएको निकै भइसकेको थियो । बुढ्यौलीका कारण उनको कुरुपता अझै बढेको थियो । उनले आफ्ना नातिनातिनालाई त देखेकीसम्म थिइनन् । मेरो ढोकामा उभिएको उनको त्यो कुरुप अनुहार देखेर मेरा बच्चाहरूले उनलाई बेसरी जिस्क्याए, गिज्याए । उनले मेरा सन्तानलाई गाली गरिन् र थप्पड पनि लगाइन् । मेरो घरआँगनमा मेरै सन्तानले गाली र थप्पड खाएको देख्दा मलाई असैहृय भयो । मैले उनलाई बेसरी कराएँ । “तिमी किन आएकी यहाँ ? कसले बोलायो तिमीलाई ? तिम्रो यो अनुहार लिएर कहिल्यै आउनुपर्दैन यहाँ । जाउ, गइहाल तुरुन्त गइहाल ।”

मेरो गाली सुनेर उनले विस्तारै जवाफ दिइन्- “माफ गर, सायद मैले गलत ठेगाना समातेछु । म तिम्रोमा आएर अब कहिल्यै पनि तिमीलाई दुख दिनेछैन ।” यति भनेर उनी त्यहाँबाट तुरुन्तै हराइन् ।

अरू केही वर्ष बितेर गए । एकदिनको कुरा हो गाउँको मेरो पुरानो विद्यालयमा पुनर्मिलन समारोहको आयोजना गरिएको र त्यसमा अनिवार्य सहभागी हुन लेखिएको निम्तोपत्र मेरो हातमा पर्‍यो । कुनै विजनेस ट्रिपमा जाँदैछु भनेर मैले मेरी श्रीमतीलाई ढाँटेँ र म मेरो पुरानो विद्यालयको त्यो समारोहमा भाग लिन गएँ ।

समारोहको अन्त्यसँगै त्यहीँ नजिकै रहेको मेरो पुरानो गाउँमा घुम्न मलाई उत्सुकता जागेर आयो । म मेरो पुरानो गाउँतिर गएँ । मैले गाउँलेहरूबाट मेरी कुरुप आमा मरिसकेको थाहा पाएँ । आमाको मृत्यूमा मलाई कुनै विस्मात लागेन । एक सामान्य घटना घटेजस्तै मैले त्यसलाई सहज ढंगले पचाएँ । उनका लागि मसँग एक थोपा आँशु पनि थिएन । तर मृत्यूअघि मेरी आमाले मलाई लेखेको एउटा चिठी गाउँलेहरूले मेरा हातमा थमाइदिए । चिठी खोलेँ र पढ्न थालेँ । चिठीमा यस्तो लेखिएको थियो-

मेरो प्रिय छोरा,

मलाई माफ गर म तिम्रो घर आएर तिम्रै छोराछोरीलाई गाली गरेँ । मैले तिमीलाई पटक पटक दुःख पनि दिएँ । तिमी आफूले पढेको गाउँको विद्यालयमा आउँदैछौ भन्ने थाहा पाएर म निकै खुसी भएकी थिएँ तर तिमीलाई हेर्न म उठ्न सकिन छोरा । म निकै बिरामी थिएँ । तिमीलाई हर्ेर्ने मेरो अन्तिम धोको पनि पूरा गर्न सकिन । तिमी ठूलो हुँदासम्म मैले तिम्रो चित्त बुझाउन कहिल्यै पनि सकिन । छोरा, तिम्रो आँखामा म सदा घृणाको पात्र भइरहेँ । मैले तिमीलाई निकै दुःख दिएकी छु ।

छोरा, तिमीलाई थाहा छैन जब तिमी सानो थियौ- अचानक एउटा दुर्घटनामा परेका थियौ । त्यही दुर्घटनामा तिमीले एउटा आँखा गुमायौ । एउटी आमा भएकीले मैले तिमीलाई एउटा मात्र आँखा भएको हेर्न सकिन । हुन पनि कसरी सक्नु, आफ्नै सन्तान एउटा मात्रै आँखा लिएर हुर्किरहेको छ । तिम्रा साथीहरूले तिमीलाई एकआँखे भनेर हेपेको र जिस्काएको मैले सहनै सकिन । अनि एकदिन मैले तिमीलाई अस्पत्ताल लिएर गएँ । अस्पतालमा आँखा किनेर प्रत्यारोपण गर्न धेरै रकम चाहिने रहेछ तर मसँग त्यति धेरै पैसा कहाँ थियो र !? अन्ततः डाक्टरलाई मैले मेरो आफ्नै एउटा आँखा झिक्न लगाएँ र त्रि्रो बिग्रिएको आँखामा प्रत्यारोपण गरिदिएँ । अब तिमीसँग दुइवटै आँखा भए । आहा, तिमी कति सुन्दर देखियौ । मेरा निम्ति जीवनको यो अत्यन्तै दुर्लभ खुशी थियो ।

प्यारो छोरा, आज मलाई निकै गर्व लागिरहेको छ । मेरो सन्तान जसले आज मेरै आँखाबाट संसार हेरिरहेको छ । आखिर के नै फरक भयो र मैले हेर्ने संसार आज मेरै आँखाबाट मेरो आफ्नै छोराले हेरिरहेको छ । त्यो त्यही आँखा हो, जुन आँखाले मैले पहिले संसार हेर्ने गर्दथेँ आज मेरो छोराले हेरिरहेको छ । म निकै खुसी छु छोरा । म अब यो संसारमा रहनु र नरहनुमा केही फरक छैन किन कि मेरो ठाउँमा आज मेरो छोरा छ अनि मेरै आँखाले यो अनुपम संसार हेरिरहेको छ । तिमी जहाँ रहन्छौ सुखी रहनु, सम्पन्न रहनु? यो मेरो आशिर्वाद तिमीलाई । छोरा तिमीले अब कुनै पनि बेला सोच्नुपर्दैन कि तिम्री यो कुरुप आमा आएर तिमीलाई फेरिफेरि दुःख दिनेछ । तिमीलाई नहेरी बस्न नसकेकीले मात्र कहिलेकाँही तिमीलाई भेट्न आउँथे, अब त त्यो दिन पनि सकियो छोरा, अब तिमी सधैसधै सुखी रहनु ।

मेरो सारा आशीवाद र माया तिमीलाई ।

उही तिम्री

कुरुप आमा
(इन्टरनेटमा अङ्ग्रेजी भाषामा रहेको अज्ञात लेखकको यो कथा सुमन भट्टर्राईले रुपान्तर गर्नुभएको हो / यो कथा नेपाल एफएम 91.8 बाट प्रसारित साहित्य सुधा कार्यक्रममा बिहीबार (५ गते) प्रसारण हुँदैछ । समय सवा ९ बजे)

बले प्रदेशबाट स्वदेश फर्कियो (प्रवासी नेपालीहरुको सत्य कथा)

nepalgulfn — Mon, 26 May 2008 13:35:40 +0000

बले परिवारको सबैभन्दा कान्छो सन्तान थियो र सबैको प्यारो पनि थियो । सबै परिवारको लाड्ले मायाँमा हुर्केको हुनाले सानै देखि जे विठ्याई गरेता पनि परिवारबाट कुनै टोकाई खान पर्दैनथ्यो । बुवा आमाले अरु भाइहरुलाई भन्दा पनि बढी बलेलाई मायाँ गर्दथे । घरमा विहान बेलुका तथा दिउस खाना तथा नास्ता ढिला भएमा उपर्दो गर्दथ्यो । घरको दलानमा आडेस लगाएर एफ। एम रेडियोबाट बजेका मिठा गितका धुनमा जानी नजानी कुम हल्लाउँदै आमा बुवालाई चर्को स्वरले खाजा चाहियो भन्दै सबै घरनै थर्किने स्वरले कराउदथ्यो । एकै क्षण ढिलो भएमा पनि खाजा नखाई भाउन्नेर गाउँतिर डुल्न जान्थ्यॊ ।

स्कुलमा पनि म सबैको प्यारो थियो साथीहरु धेरै थिए केटा साथीहरु भन्दा पनि केटि साथीहरु धेरे थिए । गाउँ नजिकैको हाईस्कुलबाट राम्रो अंक ल्याएर एस।एल।सी पनि पास गर् र्यो । राम्म्रो पढाईको खोजीमा गाउँबाट शरह पस्यो । क्याम्पसमा भर्ना भएपछि स्कुलमा भन्दा पनि पि्रु भइयो । मन लागे क्याम्पस जान्थ्यो मन नलागे जादैनथ्यो । बलेका साथीहरु एस।एल।सी दिदासाथ कोहि लाहुरे भए त कोहि विदेश तिर लागे । बले काठमाण्डौमा २ बर्ष बिताउन नपाउँदै उनिहरुले प्रसस्त पैसा कमाएर ल्याए ।

बलेलाइ पनि पैसा कमाउने लोभ लाग्यो । तत्काल घरमा गएर पासपोर्ट बनाएर सोचे नेपालमा भनेजस्तै रोजगारी पाउन सकिदैन बरु यसो विदेश जाने चक्कर चलाउन पर् यो भनेर अलि अलि चिनजान भएको मेरै जिल्लाको १ जना दलालीलाई भेट गरेर मलाई सुहाउँदो भिषा खोजिदिनु भने । ओ हो भाइ आज भन्दा ४ दिन पहिला आएको भए सुपरमार्केटको भिषा आएको थियो । तिमीलाई हुनेथियो तर अहिले सवै प्याक भईसकेका छन् । ल ठिकै छ म कोशिस गर्ने छु चिन्ता नगर म उहाँको कुरामा विश्वश्त भएँ र पढाईमा ध्यान दिन थालिन । इन्टर त पास गरेको थिए अब वि।ए पढ्नको लागि क्याम्पस भर्ना हुनुपर्ने तर म भईन । करिब १५ दिन पछि ति दाजुले मलाई बोलाउनु भयो । ल एक अति प्रख्यात कम्पनीमा अफिस ब्वाईकोलागि भिषा छ जाने भए महिनाको १२ हजार नेपाली कमाउन सकिन्छ भने । मैले पनि ओ हो दाजु हुन्छ यति पैसा भएत भईहाल्छ नि फेरी काम पनि राम्रेा रहेछ भनें । पैसा कति लाग्छ दाजु । भाइ पैसाको चिन्ता नगर अरुलाई लिने भन्दा केहि कममा मिलाईदिनेछु । केहि महिना पछि मेरो साउदी अरबको लागि भिषा पनि आएछ । घरमा गएर परिवामा कुरा राखे म त अव विदेश जान्छु कति तपाइहरुलाई सताउने अब त म मेरो खुट्टामा उभिन चाहन्छु । छोरा किन यस्तो मन बनाएको तिमीलाइ नपुग केहि छैन हामीले जसरी तसरी तिमीले भनेको पुराईदिएका छौ आमाको लाड्ले मायालु भनाई थियो । मैले पैसा कमाउन नसकेतापनि म प्रदेश कस्तो हुँदो रहेछ अनुभव गरेर आउँदछु । मेरो जिवनमा हजुरहरुले धेरै गर्नुभयो सानै देखी मायाँ र ममताले मलाई भरिपुर्ण गराईदिनु भयो अब एक पटक मलाई मायाँ र ममताले विदेश जाने खर्च हालिदिनुहोस् सकिएछ भने म पैसा पठाउनेछु । आमाले त मलाई रोक्न हर प्रयास गर्नु भएको थियो तर बुवाले हो छोरा भएपछि एउटा न एउटा उद्देश्य लिएर हिड्नु पर्दछ तिमी एक पटक विदेश जानै पर्दछ स्वदेशमा हामी जस्ता परिवारले राम्रो जागीर पाउन सकिदैन ।

करिब १ महिनाको पर्खाई पछि म आफुलाई चाहिने सामानहरु किनी काठमाण्डौबाट साउदी अरबकोलागि प्रस्थान गरंे । पहिलो पटक लामो यात्रामा प्लेनमा यात्रा गर्दा ज्यादै रमाईलो लागेको थियो । एक क्षण त सबै कुराहरु भुले । राती भएको हुनाले प्लेनको शिसाबाट काठमाण्डौको शहर यति राम्रो देखिएको थियो कि साच्चिकै स्वर्गको एक टुक्रा हो कि जस्तो लाग्दथ्यो सधै देखिरहेको सहर आकाशबाट हेर्दा यूरोपेली देशको राजधानी जस्तो लाग्दथ्यो । मलाई थाहा नै भएन कतिबेला मैले मेरो मातृभूमिलाई छोडेछु एक पटक म मेरो जन्मभूमिको सिमा पार गर्दा मेरो हृदयमा स्पर्श भएको भान भयो । मेरो मन मश्तिस्क चिसो भयो अनि बल्ल मेरो दिमागमा नाना थरीका कुराहरु खेल्न थाले । एकै क्षण पछि स्वर्गका परि जस्ता परिचारिकाहरु आएर चिसो तातो के खाने निम्तो गर्न थाले मैले यसो बिचार गरे आकासे यात्राको क्रममा नरम डि्रक लिने निर्णय गरे । कति बेला म यू।ए।ईको अन्तराष्ट्रिय विमानस्थल अवुदुवइमा उत्रेछु पत्तै भएन । सबै यात्रुहरु बाहिर निस्कदा म पनि निस्किए अति सुविधा सम्पन्न रहेछ विमानस्थल प्लेनको ढोकाबाट सिधै भित्र अफिसमा पुगियो नेपालमा गाडिको माध्यमद्धारा भर् याङ्ग गराएर चढेको यहाँ एक्कासी अफिसमा पुग्दा म त विमान स्थल भित्रनै रहेछु कि जस्तो लाग्यो । केहि क्षणको चेकिङ्ग पछि म त्यहाँबाट सिधा साउदी अरबको हब्बा भन्ने एयरपोर्टमा आउने प्लेनको टिकट लिई यात्रु प्रतिक्षालयमा बसे । यसो घडी हेरे रातको १२ बजेको रहेछ । काठमाण्डौमा चिसो हावा खादै मुटुलाई थरथर्ति कमाउदै भित्र पसेको क्षण भर्खरै जस्तो लागेको थियो एक्कासी त्यहाँ प्लेनबाट बाहिर निस्कदा ह्वास्स आएको आगोको राप जस्तो तातो हावाको स्पर्श पाउँदा र कता कता केहि डढेको जस्तो गन्ध आउँदा कतै आगोलागि त भएन भनेर चारै तिर हेरे तर केहि देखिन । त्यहाँबाट म सिधा साउदी अरब हब्बामा उत्रिए । दलालीले भनेको थियो मालिक लिन आउँछ भनेर तर म करिब दिनको १२ बजेसम्म कुरे तर कोहि पनि मलाई लिनको लागि आएनन् । पासपोर्टको पछाडी कम्पनीको नाम र फोन नम्वर थियो म कसैको सहायताको पर्खाईमा थिए । त्यहि समयमा एक जना नेपालीलाई भेटे उहाँले फोन गरिदिनु भयो तर अफिस कहाँ हो थाहा भएन । करिब दिनको ४ बजे तिर बल्ल मलाई लिनकोलागि मालिकको छोरा आएको रहेछ । मेरो पेटमा मुसाले गुड लगाई सकेको थियो चल्लालाई आहारा दिन नपाएर मेरो मुटु कलेजो सम्म चिर्थोन मात्र बाँकि थियो । मेरो मुख देखि भित्री आत्मासम्म प्यासको आगोले पोलेझै जलेको थियो । मसँग साउदी ३० रियल बाहेक अरु पैसा थिएन । बाहिर मार्केटमा निस्केर केहि किनेर खान पनि सक्दिनथे । किनकी सबै पसलहरु बन्द थिए कता कता नेपालमा हुने गरेका नेपाल बन्द र हड्तालहरुको याद आयो । ४ बजे देखि बल्ल फाट् फुट् पसलहरु खुल्न लागे ।

मलाई त्यतिबेला त्यो दिनको याद आयो जुन दिन मैले खाना नमिठो भयो भनेर भैसीको कुडोमा रिसले खन्याईदिएको थिए । अहिले यो समयमा त्यो खाना पाएको भए कति मिठो मान्दै खान्थे होला । मलाई अनुभव भयो अब मेरो प्रदेशी जिन्दगी सुरु भएछ भनेर । मालिकको छोराले कारमा हालेर लग्न त लग्यो तर कहाँ लग्यो थाहा भएन । एउटा सुकुम्वासीको बस्ति जस्तो टिनले बारेको दुई चार वटा थोत्रा टिनका छाप्रो भएको विचमा लगेर छोड्यो मलाई आशा थियो अन्य नेपालीहरुलाई पनि भेट्दछु भन्ने तर त्यहाँ त सबै बंगाली र ईन्डियन मात्र रहेछन् । ओ हो म त सुपरमार्केटमा काम गर्न आएको किन मलाई यहाँ ल्यायो अचम्म लाग्यो तर मेरो काम गर्ने ठाँउ त यहि पो रहेछ । सुपरमार्केट त उसको दाजुको रहेछ सुपरमार्केटमा भनेर फकाएर भिषा पठाएर यहाँ ल्याएको भन्ने थाहा पाए एक जना ईन्डियन मार्फत । पानीको ज्यादै प्यास लागेको थियो कसैलाई पनि केहि सोधिन सबै काममा ब्यस्थ थिए मैले कोठामा भएको ग्यालिनको पानी सारेर दुई घुड्को खाए पानी घाँटीबाट भित्र निस्कनुको सट्टा त मेरो पेटमा भएको आन्द्रा भुडी सबै बाहिर निस्कन खोज्यो । पानी निल्ननै सकिन नुनिलो र अनौठो स्वादको पानी थियो । पछि एक जना ईन्डियनलाई सोधे खाने पानी भनेर उसले अर्को क्यानबाट सारेर दियो त्यो पानी भने केहि कम थियो तर मेरो देशको जस्तो पटक्कै थिएन जसरी भएपनि मैले मेरो आत्मालाई जगाउनु थियो बाध्यताले मेरो आत्मालाई भिजाए । मार्च महिना भएको हुनाले त्यति गर्मिको महसुस गरिन भर्खरै गर्मि चढ्न सुरु भएको रहेछ । मेरो लामो यात्राको थकाई र २४ घण्टा सम्म राम्रोसँग पेटमा चारो हाल्न नपाएको हुनाले ज्यान त्यतिकै बत्ताईरहेको थियो । कतिबेला खाना खाने बेला होला जस्तो लागेको थियो । खाना एक जना ईण्डियनले पकाउदो रहेछ सवैलाई बेलुका करिब ७ बजे खाना थाप्न गए । मैले त मेरै देशको जस्तो ठानेर खाना थपि थपि मागे र खाना खान थाले एक्कासी मेरा ज्ञानेन्द्रले थाहा पाईहाल्यो त्यो खानाको गन्ध के हो के हो पत्तै पाईन के को गन्ध भनेर भातका सिता पनि ठुला ठुला थिए तरकारी के हो के हो नरिवलको स्वाद जस्तो गन्हाएको थियो । रसमा भन्ने झोल पर्दाथ यस्तो त हाम्रो घरमा भैसीलाई कुडो दिईन्थ्यो तर म बाध्यतामा थिए मलाई भोकले ज्यादै पिरलेको थियो । भोक मिठो कि खाना भन्दा भोकै मिठो भने झै करिब ७-८ गास खाएर जुरुक्क उँठे । मेरो ज्यान थकाइले अति शिथिल भएको थियो मसँग ओड्ने ओछ्याउने कुने लुगाहरु थिएनन् । मेरो ओछ्यान कहाँ हो थाहा थिएन । एक जना ईण्डियनले आफु सुतेको बेडमाथी सुत्न भन्यो त्यहाँको हेरचाह गर्ने ब्यक्तिलाई मलाई लुगा चाहियो भने उसले एक जोर पातलो ओड्ने र ओछ्याउने दियो । बल्ल बल्ल उक्लिन नसकि माथि चढे मलाई एक फुट माथि चढ्न पनि डर लाग्दथ्यो । बल्ल बल्ल मेरो ओछ्यान बनाए र घुप्लुक्क सुते । ओ हो ! राती त म मेरो गाउँमा पुगेछु नजिकै खहरे खोलामा पौडी खेल्न लागेको झ्याङ्कीएको बर पिपलको बोटमुनि सितल ताप्दै बागचाल खेलेको बुवा आमासँग मागेर महि दहि खाएको आदि इत्यादी एक्कासी बिहान साढे ५ बजे एक जना साथीले डिउटी जानको लागि उठ भनेर झकझक्याउदा म त झस्याङ्ग भएर ब्यूझिएछु धन्न तल खसेको बल्ल बल्ल मेरो ज्यानलाई थामेर ओर्लिए । नेपालबाट मिठो बास्ना बसाउने सावुन लिएर आएको थिए नुहानको लागि बाथरुममा गए । नेपालबाट ल्याएर आएको थिए मङ्ग मङ्ग बसाउने सावुन पानीले ज्यान पखालेर साबुन लगाए कठै बिचरा सावुन त सबै टासियो पखालिएन कपाल चिप्लै भयो तौलियाले पुछे पुछिएन । मलाई के थाहा यहाँको पानी र नेपालको पानी फरक हुन्छ भनेर । कोठामा आउन पाएको छैन डिउटीमा जान अबेला भयो भनेर कराउदै थिए अरु साथीहरु बल्ल बल्ल टिफिनमा खाना थापेर आज पहिलो पटक काममा जाने क्रममा थिए । बिहानै ६ बजेनै कोठाबाट हिड्नु पर्ने यसो सम्झिए मेरो घरमा भएको कृयाकलाप यो समयमा त म निन्द्रबाट ब्युझिने थिईन् मेरो कोठामा उठ्नु भन्दा पहिला चिया आएर बस्दथ्यो । पुजा कोठामा आमाले बाल्नु भएको अगरवत्ति मङ्ग मङ्ग बसाउदथ्यो । बिचार गरे विदेशी जिन्दगी यस्तै रहेछ । बल्ल बल्ल जागर नलगाई नलगाई काममा गए मलाई के थहा पहिलो दिनमै कस्तो काम गर्नु पर्दछ भनेर अझ सम्म घरमा पनि राम्रोसँग काम गरेको थिईन । एउटा ठुलो भवन बनाउन लागेको रहेछ हामी करिब २० जना जति त्यस भवन नजिकै पुगियो म त एक पटक हेरेको हेरै भए अब म कसरी काममा लाग्ने होला भनेर गाउँ घरमा अरुले बनाउन लागेको घरमा गएर यस्तो भएन उस्तो भएन भनेर खुब जानकार बन्दथे । मेरा यि कलिला हातले अझसम्म बेल्चा गैची कोदालो चलाएको थिएन सिमेन्ट कसरी मोल्ने थाहा थिएन आज एक्कासी यस्तो काम गर्दा भित्र भित्र मेरो आत्मा जलेर आयो बुवा आमालाई थर्काउदै खाएको आज आएर त्यसको प्रतिफल भोग्नु परेको जस्तो लाग्यो । विस्तारै प्रदेशी जिवनलाई गुजार्दै लगे साउदी अरबमा अति गर्मि हुदो रहेछ । यस्तो गर्मिमा पनि सकि नसकी काम गर्नु पर्ने । घरमा अलि अलि घाम चर्केको बेलामा पनि म बाहिर टिक्न सक्दिनथे दगुर्दे घरमा आएर ठेकीमा भएको दहि महि खान्थे र चौतारीको बोटमुनी गएर शितलमा बस्दथे । मैले ति दिनहरुलाई झलझल्ती सम्झिए

दिनहरु बित्दै गए हातमा दश वोटा ठेला निस्किएछन् आज पढेर ठुलो मान्छे बन्ने सपना यो प्रदेशमा गैची र कोदालोसँग दाजिनु परेको छ । घरमा थर्काई थर्काई खाएको आज यहाँ आएर त्यसको प्रतिफल भोग्नु परेको छ । करिब ६ महिना सम्म मलाई काम गर्न अति कठिन भयो । कम्पनीबाट सेलरी पाईएला पाईएला भन्दा भन्दै ४ महिना वितिसकेपछि मात्र साउदी रियल जम्मा ५ सय पाईयो । खाना खाएको तिर्न र यता उता गर्देमा सकियो । बेलुका कोठामा आएर बुवा आमालाई चिठि लेख्दथे आज चिठी लेख्दा लेख्दै कपीनै भरिएछ तर पठाउन सकिराखेको छैन । कहाँबाट पठाउने नजिकै कुनै मार्केट हुलाक थिएन एक्लै बाहिर निस्कियो कि साउदीले के के भन्छ थाहानै पाउदीन । प्रत्यक दिन जसो म रुदै गुजारे । प्रदेशी जिवन भन्न जति सजिलो हुन्छ त्यति भोग्न गाह्रो हुदो रहेछ । मन अति बहलिएको हुँदा एउटा सानो एफ एम रेडियो किनेर कोठामा ल्याएर ब्यान बेटारे के को टिप्नु हिन्दी पनि राम्रोसँग टिप्दो रहेनछ खाली के हो भाषै नबुझिने बाध्यताले नबुझेपनि बुझेजस्तै गरी चित्त बुझाए । बेलुका सबैले टिभि हेर्दथे उनिहरुले जे हेर्दथे त्यहि म पनि हेर्न कर लाग्यो के हो के हो कहिल्यै नहेरेको फिल्म पनि हेर्न बाध्य भए । घरबाट खवर आउला भनेर प्रत्यक महिना कुर्दै फाले यहाँबाट पत्रहरु पठाएको भए पो नेपालबाट पनि पत्रहरु आउँदथ्यो मैले मेरो दुःखलाई बुवा आमा सामु सुनाउन चाहन्नथे । प्रदेशी जिन्दगीमा मैले जुन दुःख भोगे त्यो दुःख बुवा आमाले थाहा पाउनु भयो भने मलाइ माफ गर्नु हुदैनथ्यो । मलाई घरमा के नपुग थियो र सबैलाई थर्काई थर्काई खाएको थिए । राम्रो राम्रो लगाएको थिए भनेको ठाउँमा जान पाएकै थिए ।

दशै गयो तिहार गयो यहाँ त कुन चाड कहिले हो थाहा पाउन पनि मुस्किल नेपालमा भित्ते पात्रो झुन्ड्याउन पनि दिकदार लाग्दथ्यो यहाँ त नेपाली पात्रो पाए भने सजाएर राखु जस्तो भयो तर कसरी प्राप्त गर्ने नजिकै कुनै नेपालीसाथीहरु थिएनन् । मेरो अँदाजले अंग्रेजी पात्रो हेरेर यो चाड यो महिनामा पर् यो होला भन्दै मेरो शरिर यहाँ भएता पनि मेरो आत्मालाई मैले मेरै गाउँमा पुराएर सम्झन पुगे त्यो दशैको रङ्गटे पिङ्गमा फर्कि फर्कि खेलेको तिहारमा केटा केटी भएर प्रत्यक घरमा गई अति रमाइलो गरी नाचगान गर्दै देउशी भैलो खेलेको फागुमा लुकी लुकी केटिहरुलाई अविर र अन्य रङ्ग दलेको तर के गर्ने म त प्रदेशी जिवनमा आवद्ध थिए चाहेर पनि म यि चाडहरुमा उपस्थित हुन सक्दिनथे । आज मलाई त्यो दिनको सारै याद आएको छ जुन दिन मेरा अगाडी पछाडी केटि साथीहरुको लस्कर हुन्थ्यो उनिहरुसँग जिस्कदै बाटोमा हिडेको बनमा लुकामारी खेलेको यहाँ त केटि भनेपछि मुख पनि देख्न नपाईने मौकाले देखिहालियो भनेपनि बनमान्छे जस्तो कालो रुपमा देखिनु पर्ने आँखा जुधाएर हेर्दा पनि कत्ता साउदीले मार्ला भन्ने डर । मलाई प्रत्येक दिन मेरो गाँउले डाकेको थियो प्रत्यक रात सपनिमा बुवा आमाले बोलाउनु भएको थियो । मेरा साथी सँगिहरुले मलाइ सोध्दै थिए म बरबराएर मध्य रातमा पनि जुरुक्क उठ्दथे ।

समय वित्दै गयो घण्टा दिन हप्ता महिना गर्दा गर्दै १ बर्ष वितेछ मलाई त यो १ बर्ष मेरो जिवनको २० औ बर्षको बशन्त पार गरेझै लाग्यो अति गाह्रो भयो यो १ बर्ष बिताउन । यो १ बर्षको अन्तरालमा मलाई धेरै कुराको अनुभव भयो । प्रदेशी जिन्दगी कस्तो हुन्छ भनेर । एक पटक म सामान्य बिरामी परे तर कसैको सहयोग पाईन घरमा त अलि अलि टाउको दुख्दा पनि बुवा आमाले तत्काल अस्पताल पुर् याउनु हुन्थ्यो यहाँ त भनेको बेलामा औषधी पनि खान पाईन । जतिसुकै ज्यान सिथिल भएता पनि आफ्नो काममा जानु पर्ने । १ दिन मलाई अति ज्वरो आएको थियो त्यसैले काममा गईन बेलुका क्याम्वोस आएर अति नराम्रो तरिकाले गालि गर् यो र मेरो त्यस दिन नगएको सट्टा २ दिनको तलव काट्ने धम्की दियो । सायद यस्तो प्रदेशी जिवन विताउने म मात्रै छु होला जस्तो लाग्यो मैले सुन्ने गरेको थिए खाडिमुलुकमा नेपालीहरु धेरै छन् भनेर तर आज मेरो एक बर्षको प्रदेशी जिन्दगीको यात्रामा २ जना बाहेक अरु कसैलाई भेट्न सकिन ।

एक मन त जुरुक्क उठेर हिडौ कि जस्तो लाग्दथ्यो तर मसँग कुनै कागज पत्रहरु थिएनन् न त पासपोर्टनै थियो न त नेपाल सम्म पुग्नको लागि कुनै माध्ययम म त पिजँडमा थुनिएको चरी झै पो भएछु । अब बल्ल थाहा भयो मलाई प्रदेशी जिन्दगीको बास्तविक कहानी । समय वितेको थाहा नै पाईन कम्पनीको काम विशेषले गर्दा मरुभूमिको प्रत्येक कुना काप्चामा जान पर् यो मेरो देशमा एक ठाउँबाट अर्को ठाउँमा बसाई सराई गरेर गएजस्तो सबै गुण्टा पारेर लगेर जानु पर्ने । मैले जिवनमा अझसम्म नगरेको काम यस प्रदेशी जिन्गगीमा गर्न पुगें । मेरा यि कलिला हातहरु अब त बानी परेका थिए जस्तोसुकै काम गरेता पनि हातमा ठेला उठ्ने बानि हटिसकेको थियो । टाउकोमा अझसम्म नाम्लाको सिरानी गराएको थिईन यहाँ त ४-५ तलासम्म टाउकाको भरमा ५० औ किलो उठाएर लैजानु पर्ने । गैचि बेल्चा सधै हानिरहनु पर्ने । विस्तारै मैले मेरो बानीलाई एकिकृत पारेको थिए । मैले मेरो जिवनमा जति सुख र मोजमस्ति पाएको थिएँ त्यो सवै यो विदेशी जिन्दगीमा स्वाहा पारें । मैले समयलाई बुझन नसकेर यो गति भोग्नु पर् यो । आज मेरा साथीहरु कैयौ पदहरुमा पुगेका होलान् । अब त म स्वदेश फर्केर साथीहरुसँग पहिलाको साथी भनेर चिनिन पनि चाहन्नथे । मैले गाउँघरबाट जुन मायाँ ममता पाएको थिए त्यो सवै प्रदेशी जिन्दगीमा गुमाएँ । अबत मलाई स्वदेश फर्केमा पनि पहिलाको जस्तै मायाँ गर्दैनन् होला ।

२ बर्षको भनेर आएको ३ बर्षको रहेछ मलाई तिन बर्ष बित्न पनि विसौ सताब्दी पार गरेजस्तो भान भयो । अब त म यस जिन्दगीदेखि मुक्त हुने समय आएको थियो । ३ बर्ष वितेपतिछ म जसरी पनि घर फर्कन्छु भन्ने शाहस लिएको थिए । आज भोली गर्दा गर्दै मेरो ३ बर्षको अवधि पनि सकियो । मालिकलाई गएर म अब छुट्टिमा घर जान्छु भनेर विन्ती भाउ चढाए तर उसले सुने पनि नसुने झै गरेर बस्यो । मेरो १ बर्षको कन्ट्रयाक्ट छ त्यो काम सकेर मात्र जा भन्यो मलाई १ महिना बिताउन त यति मुस्किल भएको छ अब कसरी १ बर्ष विताउने । मैले जति दुख गर्नु थियो गर अब म एक दिन पनि बस्न सक्दिन ।

मसँग अलि कति पैसा त थियो तर सामानहरु केहि पनि थिएन मैले सोचे मेरो ज्यानलाई मात्र मेरो परिवारको अघिल्तिर उपस्थित गराउन पाए त्यो भन्दा ठुलो सफलता कुनै हुने थिएन । यो तिन बर्षको अन्तरालमा दुई चार जना ईन्डियनहरुलाई राम्रोसँग चिनेको थिए उनिहरुको सहायता लिएर म नेपाल फर्कन खोजे । विदेशबाट नेपाल फर्कन त्यति सजिलो थिएन कित कम्पनीले टिकट दिनु पर् यो कित साउदीको जेलमा बसेर आउनु पर् यो । अब यदि कम्पनीले मलाई छुट्टी जानबाट बिाचत गराउदछ भने भागेर जाने निर्णय गरे । साथीभाइहरुको सल्लाह अनुसार म त्यहाँबाट साउदी अरबको जेद्दा शहरबाट नेपाल फर्कने योजना मुताबिक म कम्पनीको क्यामबाट हिडे मेरो साथमा एउटा नेपालबाटै ल्याएको सानो झोला बाहेक केहि थिएन । जेद्दामा एक जना नेपाली दाजुलाई भेटे उहाँले मबाट प्रहरीलाई जिम्मा लगाउनकोलागि पैसा लिए । नेपालीले नेपालीलाई नै दलाली गर्दा रहेछन् । सायद मलाई पनि कसैले दलाली गर्दै थिए होला तर म जसरी पनि घरमा जानु थियो मलाइ पैसाको कुनै मतलव थिएन । प्रहरीको थानामा १५ दिन बसेपछि नेपाली दुतावासमा खवर गरेर नेपाल पठाउदो रहेछ । आफुसँग पासपोर्ट थिएन त्यहाँ पासपोर्ट पनि देखाउन नमिल्ने रहेछ । सिधा नेपालको टिकट कटाएर पठाउँदो रहेछ । त्यसैकारण मलाई प्रहरीको जिम्मामा लगाईदिनु भयो प्रहरीले मलाई १५ दिन सम्म चिसो भूइमा राखेर नेपाल फर्काउने भन्यो । मलाई त त्यो नर्क भन्दा त प्रहरीको खोरनै जाती लाग्यो । प्रहरीको खोरमा कम्सेकम त्यो चर्को काम गर्नु त पर्दैनथ्यो । मलाई त्यो १५ दिन १५ बर्ष जस्तो लाग्यो । बल्ल बल्ल म त्यस नर्कबाट उम्केर नेपाल आमाको काखमा पाईला टेक्न पुगे । यसरी मैले पाउनु दुःख पाएर विदेशी जिन्दगी गुजार गरी रित्तो हात फर्कन बाध्य भए । ३ बर्षको विदेशी यात्रामा मेरो देशले धेरै काचुली फेरीसकेको रहेछ । म घरमानै छदा मेरा साथीहरु सबै थिए आजकल त कोहि पनि रहेनछन् नजिकै भएको पुलिस क्याम्प पनि खरानी भईसकेको रहेछ । गाउँ त शुन्य भइसकेछ । गाउँघरमा बुढापाका बाहेक कसैलाई भेट्न सकिन । मेरो प्रदेशी जिन्दगीको यात्रामा मलाई अति मायाँ गर्ने ३ जना हजुरबुवाहरु स्वर्गवास भइसक्नु भएछ । मेरी अति मिल्ने साथी मिनुले त १ छोराको जन्म पनि दिई सकेकी रहिछन् । बुवा आमाले मेरो यस्तो हालत देखेर ज्यादै गालि गर्नु भयो । उहाँहरुले त मलाई प्रदेशमा नै हराएछ कि क्याहो भनेर चिन्ताले ब्याकुल हुनुभएको रहेछ । कस्सो भगवानको कृपाले म सकुशल मेरो आमाको काखमा आउन सफल भए । अज्ञानता अशिक्षा र शीपको कमीले गर्दा म लगायत कैयौं नेपाली साथी भाइहरुले कठोर दुःख भोग्नु परिरहेको यथार्थ थाहा पाएँ । यदि हामी बिदेश जानु नै परे पनि भरपर्दो माध्यमबाट कामको बारेमा पहिला नै थाहा पाउनु पर्देारहेछ । परदेश जानु अघि कुनै पनि कामको राम्रो तालिम लिएको भए मैले अहिले यस्तो दुःख भोग्नु पर्ने थिएन होला । यसैले हामी पैसा कमाउने लोभमा घरबारी वन्दगी राखेर परदेशमा जाने लालच गर्नु हुँदोरहेनछ । विदेशमा पनि पैसा सानो मेहनतमा कमाउन सिकंदैन । विदेशमा गर्ने जति परिश्रमको आधा मात्र परिश्रम हामीले आफ्नो मातृभूभिको लागि गरेको खण्डमा आफ्नै आमाको काखमा बसेर आफ्नै मातृभूमिको अमृत समान जल र हावाको आनन्द पनि लिन सकिदो रहेछ । यसको लागि हामीमा आत्मचेतना जाग्नु आवश्यक छ । अब त म जस्तोसुकै लोभ लालच देखाए पनि विदेशी जिन्दगी गुजार्न जाने छैन । बाँझो बारीलाई नै मल जल गरेर यहि माटोमा रमाउने बाँचा गरे । प्रदेशी जिन्दगीमा गरेको मिहिनेतले मैले यो बारीमा सुन फलाउन सक्ने आँट गरे ।

राष्ट्रिय कलाकारहरुको माझमा रहदाको केही क्षण

nepalgulfn — Sun, 06 Apr 2008 16:28:27 +0000

गत सुक्रवार अपि्रल ४ तारिक २००८का दिन दुबईको अल नासर लिजरल्याण्ड हलमा नेपालका ख्यातिप्राप्त लोक तथा दोहोरी गायकहरुको दोहोरी गीत तथा लोक गीतमा प्रवासी नेपालीहरु दिलै फुकाएर नाचे भने हास्य कलाकारहरुको ब्यङ्गय तथा अन्य प्रहसनले पेट मिची मिची हासे

फोटोको लागि यहाँ क्लिक गर्नुहोस्
।

फोटोको लागि यहाँ क्लिक गर्नुहोस्

केही दिनको बर्षाले खाडीमा चिसो बढ्यो

nepalgulfn — Thu, 17 Jan 2008 08:09:43 +0000

नेपालको लागि आकाशे पानी पर्नु भनेको नौलो कुरा होईन तर खाडी देशमा बर्षको १ पटक मात्र पानी पर्नाले नौलो लाग्छ अफिसबाट बाहिर आई पानी परेको दृश्य अवलोकन गर्न मन लाग्छ ।

यस्तै भयो वितेको हप्ता करिव ३ दिन सम्म लगातार सिम सिमे पानी पर्यो यूएईको अबुधावीमा । के तपाईहरु पत्याउनुहुन्छ यसरी लगातार ३ दिन सम्म खाडीमा सिम सिमे पानी परेको भन्दा ।
हो जनवरीको दोश्रो साता देखी यूएईका विभिन्न क्षेत्रमा पानी पर्न सुरु गरेको थियो जसको कारणले बाहिरी वातावरणमा केही परिवर्तन गरिदिएको छ ।

यूएईमा मात्र नभएर साउदी अरब लगायत अन्य गल्फ देशहरुमा पनि मानी परिरहेको छ यो समयमा । मुश्किलले बर्षको १ पटक मात्र पानी पर्ने गल्फ देशहरुमा जनवरी देखी मार्च सम्म फाट् फुट् पानी परिरहन्छ । पहिलाको तुलनामा हरेक बर्ष पानी केही बढतानै परेको यहाँ रहेका पुराना विदेशीहरुले बताउछन् । कारण यहाँ बन्दै गएका कृतिम हरियालीहरुले गर्दा ।

केही दिनको भारी बर्षाको कारण अति प्रचण्ड गर्मि भईरहेने ठाउँम हल्का चिसोको महसुस गरिएको छ । बिहान बेलुका सडकका पेटीमा ओहोर दोहोर गर्दा नेपालको झ झल्को मेटाईदिएको छ भने सडकका पेटीहरुमा जमेको पानीले हल्का नेपालको याद दिलाईदिएको छ ।

चण्डी पूर्णीमा सांस्कृतिक साँझ २०६४ सम्पन्न

nepalgulfn — Wed, 13 Jun 2007 05:36:42 +0000

यू.ए इ किरात र्राई यायोख्खा यूएइको आयोजनामा यही ०८ जुन २००७ का दिन दुबईको अल नासर लिजरल्याण्ड हलमा चण्डी पूर्णीमा सांस्कृतिक साँझ सम्पन्न भयो ।

बेलुकी करिब आठ बजे सुरु भएको उक्त कार्यक्रमको प्रमुख आतिथ्यता यूएइका लागि का.वा. राजदूत श्री मोहनकृष्ण श्रेष्ठले गर्नु भएको थियो ।

साथै अन्य विभिन्न संघ संस्थाका प्रमुख तथा प्रतिनिधिहरु र पत्रकारहरुको उपस्थिति रहेको थियो ।
किरात र्राईहरुको आफ्नै भेषभुषा तथा सस्कृतिको जगर्ेना गर्दै परम्परागत नृत्य चण्डी नाचबाट कार्यक्रम सुरु भएको थियो । प्रवासमा रहदै आएका र विभिन्न स्टेज सोहरुमा आफ्नो प्रस्तुती र आकर्ष नृत्य देखाई सकेका सरस्वती तामाङ्ग, दिपा गुरुङ्ग देबी तामाङ्ग, योगेन गुरुङ्ग, सुनिता तामाङ्ग, सागर रेग्मी आदि कलाकारहरुको नृत्यले कार्यक्रमलाई अति आकर्ष बनाएको थियो ।

यू.र्एर्.इमा आफ्नो छुट्टै पहिचान गराउन सफल र यू.र्एर्.इमा पहिलो पटक स्थापना भएको एडी ब्याण्ड अर्थात अबुधावी ब्याण्डले यू.र्एर्.इमा हुने विभिन्न कार्यक्रमहरुमा आफ्नो उपस्थिति जनाएर बेग्लैखालको मनोरञ्जन दिदै आएको र्सवविदितै छ ।

उक्त ब्याण्डका जोशिला युवा कलाकारहरु आशिश राइको “वैशालु जोवनममा होस कहाँ हुन्छ र, मायाँलुको अंगालोनै सबैथोक बन्छ”, सरोज भट्टर्राईको “छुदैन त्रि्रो मायाँले”, र “वारीपारी गाउभरी हल्ला छ”, राजन श्रेष्ठको आँखाभरी गितको बोल तथा रोशन लामा, सुमन सिलुवाल, शुनिल श्रेष्ठ, लाकछिरिङ्ग सर्ेपाको वाध्यवादन प्रस्तुतिले दर्शकहरुलाई भरपर्ूण्ा मनोरञ्जन दिनुका साथै छमछम्ती नचाउन बाध्य बनाएको थियो ।

स्वदेशमा तथा विदेशमा आफ्नो बेग्लै पहिचान बनाउन सफल भएका ज्ञान लामाको दर्ुइवटा आफ्नै एल्वमको गितले दर्शकहरुलाई बंगलामुखीको याद दिलाईदिएको थियो र सबै दर्शकहरु १,२, ३ गर्दै गितको तालमा ताल मिलाउदै नाचिरहेका देखिन्थे भने गायक निर्वाचन र्राई र रमेश र्राईको गितले दर्शकहरुलाई भावुक वनाएको थियो ।

हलमा खचाखच दर्शकहरु स्वदेश तथा विदेशका नेपालीहरुका मुटुको ढुकढुकी बन्न सफल भएका कलाकारहरुको आगमनको प्रतिक्षामा थिए । उक्त कार्यक्रमको लागि भनेर नेपालबाट आउनु भएका आभा मुकारुङ्गले “कता हिडेको”, “कालीपारे दार्इ”, तथा तामाङ्ग सेलोका गितहरु प्रस्तु गर्दा दर्शकहरुको ताली र सिठीले हललाई गुञ्जयमान बनाएको थियो र वान्स मोरका झटाराहरु आईरहेका थिए ।

दर्शकहरु अझै अरु कसैलाई प्रतिक्षा गरिहेको जस्तो देखिन्थ्यो । दर्शकहरुको मासबाट राजेशपायल र्राई भन्दै चिच्चाएका आवाजले राजेशपायल र्राईलाई स्टेजमा आउन बाध्य बनाएको थियो । राजेशपायल र्राईले पहिलो प्रस्तुतिमै दर्शकहरुलाई जोक सुनाएर मनोरञ्जन दिलाएका थिए र दर्शकहरु सधै सुरिलो गितको मात्र आनन्द लिईरहेका तर आज आफ्नै अगाडी ति सुरिला स्वरका धनी कलाकारलाई नियाल्न पाउँदा सबै झम्टीनै जाउँ जस्तै देखिन्थे । दर्शकहरुको भिडलाई थाम्न त्यहाँ कार्यरत सुरक्षा गार्डहरुपनि हम्मे हम्मे परेका थिए ।

राजेशपायल र्राईको अति लोकप्रिय गित “बैगुनी रैछौ मायाँलु” गित प्रस्तुत गर्दा प्रवासमा रहेका नेपालीहरु आफ्नो मायाँलाई सम्झेर साच्चैनै बैगुनीनै रैछौ क्ायरे भन्ने मनमा चिसो परेको आभास भएको थियो । गित प्रस्तुत हुँदा दर्शकहरु कोहि गितको तालमा थिए भने कोहि हात हल्लाउदै राजेशपायल र्राईलाई जोस बर्ढाईरहेका थिए । पछाडीबाट हर्ेदा महिला जस्तै देखिने गरी कपाल पालेका राजेशपायल र्राईको प्रस्तुतीले दर्शकहरुलाई भरपर्ूण्ा मनोरञ्जन दिलाएको थियो ।

अर्को “सोई सोईला हर्ुरा हाहा” बोलको गित गाउँदा सम्पर्ूण्ा दर्शकहरु असारे भाकामा गित गाए जस्तै राजेशपायल र्राईलाई साथ दिईरहेका थिए । दर्शकहरुको वान्समोरको चिच्याहटले राजेशपायल र्राईलाई फेरी स्टेजमा आउन करै लागेको थियो । उनले आभा मुकारुङ्गसँग दर्ुइ वटा तामाङ्ग सेलो गित पनि प्रस्तुत गरेका थिए ।
कार्यक्रमको अन्त्यमा सम्पर्ूण्ा कलाकारहरु, आयोजक तथा अन्य पाहुनाहरु स्टेजमा र्राईहरुको चण्डी नाच नाच्दै फेरी अर्को चण्डी पुणिर्मामा भेट हुने वाचाका साथ अन्त्य भएको थियो ।
उक्त कार्यक्रममा दर्शकहरुको उल्लेख्य उपस्थिति रहेको थियो । कार्यक्रम करिब रातको ८ बजे सुरु भएर ११ः३० बजे सकिएको थियो । उक्त कार्यक्रम वेस्टन युनियन मनि ट्रान्सफर, युनिभर्सल मनि ट्रान्सफर, द विग वक रेष्टुरेण्टले प्रायोजन गरेको थियो भने मिडिया सपोर्ट नेेपालदर्ुवई डट् कम्ले गरेको थियो ।

दरिलो उपहार पाईयो ।

nepalgulfn — Mon, 28 May 2007 17:24:18 +0000

गत मई १६ २००७ का दिन अति मिलनसार साथी केहि दिनकोलागि विदेशमा आफ्नै कम्पनीको कामको लागि जानु भएको थियो । त्यहार् इमेलर् इन्टरनेटमा सर्म्पर्क हुन पनि नसक्ने र फोनबाट कुराकानी गर्दा पनि उता बाट धेरै पैसा काट्ने भएको हुनाले त्यति सर्म्पर्कमा आउन सकिएन ।
बेला बेलामा सामान्य खवरहरु भने प्राप्त भईने रहन्थे । करिव १५ दिन हामी एक अर्कामा भेट पनि भएनौ । एक्कासी मई २८ २००७ का दिन बेलुका करिव साढे ६ बजे अबुधावीको काठमाण्डौ रेष्टुरेण्टमा भेट्ने योजना बनायौ र हतार हतार अफिसबाट म रेष्टुरेण्टमा पुगे । भेट हुनुभन्दा पहिला फोनबाट कुराकानी गर्दा विदेशबाट मलाई के गिफ्ट ल्याईदिनु भाको छ त भने उहाँले तपाईलाई विशेष गिफ्ट ल्याईदिएको छु भन्दै हुनुहुन्थ्यो । म उहाँकै प्रतिक्षामा थिए । अलि ढिला आउनु भएको हुनाले फोन पनि गरे तत्काल उहाँ आउनु भयो र हात मिलाउन थाल्नु भयो तर मलाई अचम्म लाग्यो उहाँको हातमा पलास्टर थियो । यतिका दिन सम्म पनि उहाँले आफुलाई केहि पनि नभएको र सञ्चै भएको बताउनु भएको थियो । बुEmदै जाँदा उहाँ जाँदाको दिनमानै दर्ुघटनामा पर्नु भएको रहेछ र दाहिने हातको विचको औलामा नराम्रो चोट लागेको रहेछ ।
गिफ्ट त पाए तर अनौठो कहिल्यै नभुल्ने खालको गिफ्ट पाएर मन मनै सोच्दै कोठा तिर लागे । धेरै कुरा गर्न पनि मन लागेन ।

सोच्दै नसोचेको घटना पनि हुदो रहेछ

nepalgulfn — Mon, 28 May 2007 17:00:01 +0000

सोच्दै नसोचेको घटना पनि हुदो रहेछ

पिडित ब्यक्ति
यू.र्एर्.इ
मई २८ २००७ बेलुका करिव साढे सात बजे अबुधावीको अल्फला प्लाजामा बैंकबाट पैसा झिकी उक्त बैंकको भिषा कार्डमा नजिकै रहेको अल नासरी मनि एक्सचेन्जबाट तिर्न खोज्दा सोच्दै नसोचेको घटना भयो । करिब १० मिनेटको अन्तरालमा कमेजको गोजीमा राखेको पैसामा ५ सय दिर्हाम्स एकैक्षणमा हराउन पुग्यो । मानिसहरुको अलि अलि भिड भने थियो तर पनि त्यति छोटो समयमा कसरी पैसा हराउन पुग्यो केहि क्षण म अलमल्लमा परे । मानिस आउने जाने क्रम बढीरहेको हुनाले त्यहा सोध खोज गर्ने बिचार पनि गरिन । भित्र काउन्टरमा पैसा दिदा पनि दर्ुइ तिन पटक गनेरनै दिएको याद छ तर पनि बैंकबाट झिकेको रसिदको बिलमा भएको रकम र आफुसँग भएको रकममा ५ सय दिर्हाम्स हराएको महसुस गरे ।

आदरणीय पाठकबृन्द जहिले पनि बैंकबाट पैसा निकाल्दा या बैंकमा पैसा तिर्दा होसियारीका साथ रकम साथमा राख्नुहुन अनुरोध गर्दछु । साथै अगाडीको गोजीमा कहिल्यै भुलेर पनि नराख्नुहुन अनुरोध पनि गर्दछु । फेरी मैले भोगेको घटना तपाईहरुले पनि भोग्न नपरोस्

पिडित ब्यक्ति
यू.र्एर्.इ

आफ्नै कुरा

nepalgulfn — Sun, 13 May 2007 15:59:11 +0000

आज धेरै समय भयो ब्लगमा समय दिन नसकेको अब भने निरन्तर दिने बिचार गरेको छु । समयले पनि त्यति साथ दिएन अहिले भने करिब आधा घण्टा समय यसको लागि छुट्ाउने बिचार गरेको छु । ब्लग चलाउनु आफैमा अति कठिनाई हो तर पनि निरन्तरता दिन नसक्दा अलि नमज्जा पनि लाग्दो रहेछ । यू.र्एर्.इमा हुने गरेका कार्यहरु त सामान्य अपडेट हुने गरेका छन् । यहाँ त कार्यक्रम पनि कति हुने हुन् बाफ रे बाफ । साउदी अरबमा एउटा कार्यक्रम गर्न जंगल अथवा मरुभूमिको बिचमा लुकेर गर्नु पर्ने तितो अनुभव छ । त्यहाँ त न नेपालबाट कलाकारहरु झिकाउन सकिने कस्तो खालको नियम बा । त्यहि भएका कलाकारहरुले पनि कला देखाउन कति कठिनाई । यहाँ लगभग म आएको ९ महिनामा करिब १०, १२ वटा नेपाली सास्कृतिक कार्यक्रमहरुमा भाग लिने मौका पाए । कलाकारहरु पनि कति हुन् बाफ रे बाफ एक से एक रहेछन् । नृत्य, गायक, बाध्यवाधन जे खोजे पनि पाईने यहाँ त अझै जुन बिधाका कलाकार चाहे पनि विदेशमानै उपलब्ध हुने । यति हुँदा हुदै पनि यहाँ नेपालबाट कलाकार झिकाएर गर्ने कार्यक्रमहरु एक किसिमको प्रतिस्प्रधा जस्तै हुदो रहेछ । मलाई त ज्यादै रमाईलो पनि लाग्यो नेपालमा भेट्न नपाईने कलाकारहरुलाई यहाँ प्रत्यक्ष भेट्न पाईने । फेरी यहाँ तिन वटा ठुला कार्यक्रमहरु हुँदैछन् । जुन ८ मा र्राईहरुले करिब ४ जना जति प्रख्यात कलाकारहरु ल्याएर कार्यक्रम गर्दै छन् भने जुन १४ मा अझ सम्म यू.र्एर्.इमा नआएका कलाकारहरु आएर मनोरञ्जन दिदै छन् । निखिल उप्रेती, जिवन शर्मा, हेमन्त शर्मा भगवान भण्डारी, राजु परिवार जस्ता ख्यात्रि्राप्त कलाकारहरु आउदै छन् । यो मौका पनि गुमाउन त भएन । अनि यू.र्एर्.इमा रहनुहुने तपाईहरुले पनि यो मौका नगुमाउनुहोस् है । प्रवासमा छदा कामको थकावटबाट केहि मात्रमा भए पनि मनोरञ्जन लिनु राम्रो हो । रक्सी जाँड, रण्डीमा पैसा वगाउनु भन्दा यस्तै महिनाको एक एक पकट नेपालबाट झिकाएर गरीने कार्यक्रममा गई मनोरञ्जन लिनुनै बेस होला ।

भाग्यमानी चिठ्ठा प्राप्त गरेका कार्कीले पुरस्कार बुझे

nepalgulfn — Sun, 18 Feb 2007 12:56:19 +0000

अन्य फोटोको लागि यहाँ थिच्नुहोस्
अल फलाह सपिङ्ग सेन्टरले आयोजना गरेको भाग्यशाली चिठ्ठा वितरणमा प्राप्त गरेको पुरस्कार हम्मर गाडीको साँचो सुनसरी निवासी डिकबहादुर कार्कीले फेब्रअरी १३ तारिख २००७ बेलुका एक समारोहबीच अल फलाह सपिङ्ग सेन्टरका म्यानेजरबाट बुझ्नु भएको छ ।

जनवरी ३०, २००७ का दिन खोलिएको उक्त भाग्यमानी चिठ्ठा नेपालीको तर्फबाट कार्कीलाई परेको थियो । कार्की छुट्टीमा नेपाल गएका थिए । हम्मर परेको खबर सुनेर केहि समय पहिला यूएई आइपुगेका थिए ।

साच्चैनै नेपालको झझल्को मेटाउँदो रहेछ फुजेराले । -यात्रा स्मरण)

nepalgulfn — Wed, 07 Feb 2007 11:00:02 +0000

हिमालको काख, पहाडको फेदी, नदिको किनारमा हुँकेका हामी प्रवासी नेपालीहरु मरुभूमिको बिचमा कतै अग्लो पहाड देखिएमा पनि अचम्म मान्दैनौ तर अनकन्टार मरुभूमी जहाँ यस्ता स्थान छन् भनेर कल्पना पनि गर्न नसकिने ठाउँमा पुग्दा भने अचम्मै लाग्दो रहेछ । जब देश छोडेर विदेश पलायन हुन्छौ त्यहाँ देखि हाम्रो प्रवसी यात्रा सुरु हुन्छ । अवस्य पनि प्रवासी यात्रा अति कष्टमय हुन्छ र अविस्मरणिय पनि । एक्लो यात्रा भन्दा पनि साथीभाइहरुसँगको यात्रा कहिल्यै भुल्न सकिदैन । अझै नयाँ साथीहरु र नयाँ ठाउँको यात्राको अनुभव बेग्लै खालको हुने गर्दछ । धेरै पटक प्रवासमा यात्रा गर्ने मौका पाएको थिए तर यस पटकको यात्राले मलाई मेरै गाउँघरको झझल्को मेर्टाई दियो । त्यो हरियाली पहाड, छम छम बग्ने झरना, ताजा फलफुल तरकारी, हरीयो फाँटमा गाई, बाख्रा चराउन जाँदाको अनुभव यस पटकको यात्राको समयमा पाए । लामो प्रवासको बर्साईपछि दुवई हप्ताको मात्र नेपाल बर्साई र फेरी प्रवासी यात्रामा निस्केर आउँदा मन त्यसै कुडिएको थियो तर यसपालीको यात्राले सबै विर्सादियो ।

धेरै समय भएको थियो यात्राको बारेमा कलम नचलाएको यस पटक त सुखै पाईन । यू.र्एर्.इमा आएको लगभग ५ महिना पुरा भयो यस अवधिमा धेरै पटक प्रवासी यात्रामा निस्किए । यस्तै फेव्रवरी महिनाको २ तारिक २००७ को बिहानीको झुल्के घामको प्रकाश पृथ्वीमा नछरिदै कोठाबाट बाहिरिए । अफिस बिदा भएको कारणले सडकमा गाडीको त्यति ताँती थिएनन् । सधै चौवाटो क्रस गर्न धौ धौ हुन्थ्यो तर आज भएन सजिलै पार गरे । ट्याक्सी रोक्ने स्थानमा गएर गाडीको प्रतिक्षामा बसे । बिहानी पख आकाशमा कालो बादल मडारीरहेको थियो । अचम्म लाग्ने गर्दथ्यो यो मरुभूमिमा यस्तो मौशम देख्दा । फाट्ट फुट्ट पानीका थोपाले बिहानीको स्वच्छ सुन्दर मौशमलाई अझै रमणिय बनाएको थियो । करिब आधा घण्टाको पट्यार लाग्दो पर्खाईपछि मात्र नेपाली समाज केन्द्रिय समितिका अध्यक्ष रामेश्वर साह र सदस्य लक्ष्मण सापकोटा आईपुग्नु भयो ।

पहिलानै अबुधावी देखि दुवई र दुवई देखि फुजेरा सम्मको हाम्रो यात्रा तय भएको थियो । अधुबावी देखि दुवईसम्म त महिनाको दुवई तिन पटक ओहोर दोहोर हुने गर्दथ्यो तर फुजेरा भन्ने स्थानमा म पुगेको थिईन । साथीहरुले केहि क्षण भएतापनि नेपालको याद दिलाउने ठाउँ फुजेरा भएको बर्ण्र्ाागर्नु भएको थियो । गाडीको गति अति त्रि्र थियो बाहिरी वातावरण सुन्दर सान्त देखिन्थ्यो बिहानीको तेजिलो घामको किरणले वातावरणलाई अझै आकार्ष बनाएको थियो । टाढा टाढा सम्म पनि हरियाली फाँटहरु देखिन्थे साच्चैनै अन्य गल्फ देशहरुमा भन्दा यू.ए.इमा कृतिम होस् या प्राकृतिक धेरै ठाउँमा घना जंगलजस्तै हरीयाली देख्न सकिन्छ । दुवई नजिकैबाट नेपाली समाजका उपाध्यक्ष राजेन्द्र देवकोटा, महासचिव यमलाल पगेनी, सदस्य सुनिल पगेनी, तर्क बहादुर कटुवालाहरु पनि सँगै भयौ । दुवईबाट हामी फुजेरा तर्फलाग्यौ बाटोमा एक आपसमा कुराकानी गर्दै अगाडी बढ्यौ । पहिलो पटक लामो यात्रामा निस्केको हुनाले बाहिरी दृश्यहरुको अवलोकन गर्न ज्यादै आनन्द आईरहेको थियो ।

दुवई, अबुधावी र सारजाह ठुला ठुला भवनहरुले छपक्कै ढाकिएको हुँदा गल्फ देशको नाम निसान पनि थिएन । जव दुवईबाट फुजेराको यात्रामा यात्रा गर्दा मात्र यू.ए.इ पनि गल्फ देशनै रहेछ है भन्ने भान हुन्थ्यो । टाढा टाढा सम्म रातो बालुवामाथी भर्खरै रोपिएका सल्ला धुपीका बोटहरुजस्तै झुप्प झुप्प हरीयाली देखिन्थ्यो । बिच बिचमा बाख्रा, उँटहरुको बासस्थान र सानो बस्तीहरु देखिन्थे । साउदी अरबको अनाकन्टर बालुवाको मरुभूमिमा लामो समय विताएको हुनाले यहाँ पनि यस्तै होला भन्ने सोचेको थिए तर यहाँ धेरै फरक रहेछ मरुभूमि भएतापनि यहाँको माटो केहि मात्रमा मलिलो भएको लाग्यो त्यसैले रातो बालुवाको अनकन्टार मरुभूमिमा पनि हरिया बोटहरु देखिन्थे । मौशमले पनि साथ दिएको थियो ।

फेव्रवरी महिना भएको हुनाले त्यति गर्मि पनि थिएन र जाडो पनि । गल्फ देशहरुमा डिसेम्वर, देखि मार्च सम्म केहिमात्रमा चिसै हुन्छ आकाशमा कालो बादल देख्न सकिन्छ । त्यो दिन पनि आकासमा कालो बादल मडारीरहेको थियो । गाडी भित्र नेपाली समाज अर्न्तर्गतका सबै पदाधिकारीहरु भएको हुनाले सामान्य छलफल चलिरहेको थियो । म मात्र त्यहाँ फाल्टु थिए मैले छलफललाई भन्दा पनि बाहिरी दृश्यलाई बढि ध्यान दिएको थिए ।

जब हामी फुजेराको क्षेत्रमा प्रवेश गर्यौ त्यसपछि नेपालमा प्रवेश गरेझै लाग्यो । टाढा टाढा सम्म चटक्क मिलेका पहाडहरु सुख्खा पहाड भएतापनि टाढाबाट हर्ेदा हरियाली जस्तो हरियो देखिन्थ्यो । एक पहाडबाट अर्को पहाडमा ठुला ठुला बिजुलीका खम्बाहरु, रोडको छेउछाउमा नेपालमा झै स-साना झुपडीहरु वरीपरि हरियो तरकारी, झुपडी देखि केहि टाढा सानो -नेपालमा गोठ) घरमा बाख्रा, उँट, घोडा आदि, आहाँ कति रमाइलो साच्चैनै मलाई त नेपालको पोखराको भ्रमणमा गए जस्तो अनुभव भयो । जति अगाडी गयो त्यति रमाइलो, एक ठाउँमा त भर्खरै चमरा र जुगाँ निकालेका मकै देख्दा त असार सावणको याद दिलायो । अहिलेको समय नेपालमा सुख्खा समय हो तर त्यहाँको वातावरणले असार सावणलाई भुलाईदिने । हामीले टाढाबाट देखिएको पहाडलाई थिचोल्दै अगाडी बढ्यौ । पहाडको बिच भागमा दुवै तिर पहाड तर बिचमा खोल्सी रहेछ त्यहि बाटो हुँदै हामी अगाड बढ्यौ त्यो ठाउँले हामीलाई मुगलिङको सम्झना गर्राईरहेको थियो । हरियाली ताजा तरकारी, फलफुल फाट्ट फुट्ट होटल, छेउ छाउमा गाडी पार्किङ्ग अलि पर गए पछि नारायणघाट र पोखरा जाने जस्तो बाटो अझै पर त्रिसुली नदी र मर्स्याङदी नदीको दोभान, पानी छङ्ग छङ्ग बगेको नै हो कि जस्तो लाग्ने खोल्सी तर खोल्सी भने सुख्खा थियो । लगातार पानी परेको बेलामा सानो नदीको आकार लिदो रहेछ यहाँ पनि । एकैक्षण गाडी रोकेर वरीपरी हेर्ने धोका थियो तर समयले हामीलाई साथ दिईराखेको थिएन । हामी बेलैमा फुजेरा पुग्नु पर्ने थियो । साथीहरुले बिहानीको चिया नास्ता पनि गर्नु भएको थिएन । हाम्रो गन्तब्य स्थान पुग्नकोलागि धेरै समय पनि थिएन । दुवै तिरका पहाडको खोचै खोच हामी अगाडी गयौ जति अगाडी गयो त्यति पहाड बल्ल नजिकैबाट पहाडको अवलोकन गर्ने अवसर पायौं । कडा चट्टानबाट बनेका ठुला ठुला पहाडहरु रहेछन् ।

पहाडको तल हरियो घाँस , बावियो, सिरु, आदि जस्तै देखिन्थ्यो, कतै कतै बाख्रा, उँटहरु चरिरहेको देखिन्थ्यो भने कतै कतै गाडी तल पार्किङ्ग गरेर रमाईलो मान्दै विदेशीहरु पहाडको आधाभागमा पुगेर फोटा खिचाउँदै गरेको देखिन्थ्यो । हामी अझै अगाडी बढ्यौ वरीपरी पहाड तर बिचमा समतल भु-भाग, नेपालको पोखरा उपत्यका छिरेझै लाग्यो, हामी फुजेरा प्रान्तमा प्रवेश गरीसकेका रहेछौ । त्यहाँ एक जना नेपालीलाई सर्म्पर्क गरी फुजेर टावरमा भेट हुने भन्यौ उहाँ फुजेर टावरमानै काम गर्नुहुदो रहेछ । आहा कति रमाइलो ठाउँ, उहाँलाई भेट्दा साथ तपाईहरु त धेरै रमाइलो ठाउँमा बस्नु भएको रहेछ । साच्चैनै नेपालकै कुनै एक उपत्यकामा बसेको जस्तो लाग्ने ।

हामी उहाँलाई भेटीसकेपछि नजिकै एक होटेलमा पुग्यौ त्यहाँ दुतावासबाट पाल्नु भएका का.वा. राजदूत मोहनकृष्ण श्रेष्ठ र दुतावास परिवारसँग भेट भयो । हामी होटलको माथिल्लो तलामा गयौ । एक जना नेपाली हुनुहुदो रहेछ जेनेरल म्यानेजरको रुपमा कार्यरत । उहाँलाई भेटेपछि पोखराको लेकर्साईडको होटलमा पुगेझै लाग्यो । केहि क्षण परिचयमा ब्यस्त भईयो उहाँ भर्खरै नेपालबाट छुट्टी बिताएर आउनु भएको रहेछ । होटलमा करिब ४० जना जति नेपालीहरु हुनुहुदो रहेछन् , कुक, वेटर देखि लिएर अन्य टे्रडहरुमा पनि । खाना खाँदा नेपालकै स्वादको जस्तो लाग्यो । जे होस् कुकमा कार्यरत नेपालीले नेपालीपन पनि मिर्साईदिनु भएको रहेछ । खाना खाईसकेपछि बाहिरको दृश्य हेन हामी नजिकैको बालकोनीतिर लाग्यौ साच्चैनै पोखराकै झ-झल्को मेर्टाईदियो । केहि पर पहाडको बिचमा समुन्द्र रहेछ कता कता फेवातालको चिसो सिरेटो चलेझै लाग्यो । वरी परी पहाड बिचमा नेपालका जस्तै होचा घर । यहाँ दुवई, अबुधावी, र अन्य प्रान्तमा जस्तो गगनचुम्बी भवनहरु रहेनछन् । सवैभन्दा अग्लो फुजेरा टावर रहेछ । त्यसठाउँबाट एक पाहिला पनि चल्न मन लागेन तर साथीहरुले ढिला भयो जाउँ भनिरहनु भएको थियो ।

त्यसपछि हामी सानो कार्यक्रममा सामोल भयौ फुजेरामा अवस्थित नेपालीहरु खुल्ला वातावरणमा दूतावास समक्ष आफ्ना समस्याहरु राख्न पाउँदा ज्यादै खुशी देखिन्थे । हप्तौ दिन लाग्ने पार्सवर्ट नविकरण आज एकै क्षणमा हुँदा अझै खुशी देखिन्थे र एक आपसमा आफ्नो पार्सवर्टको म्याद कति सम्म छ भनेर कानाखुशी गरेको देखिन्थ्यो । त्यहाँ उपस्थित अधिकांश नेपालीहरले छोटकरीमा दूतावासमा समस्याहरु राखेका थिए र दूतावासबाट पनि सटिकरुपमा त्यसको प्रतिउत्तर आएको थियो । भित्री वातावरणमा रुमल्लिदै गर्दा बाहिर सिम सिम पानी परेको थियो । आहा कस्तो रमाइलो आकाशमा बादल देख्न पाको छैन जमीनमा पानी ठ्याक्कै पोखराकै जस्तै । पानी परेको दृश्य हेन म कार्यक्रम हल छोडेर बाहीर आए । केहि क्षणको बषर्ा पछि फेरी साम्य भयो । कार्यक्रमको अन्त्य पछि हामी सबै साथीहरुसँग अन्तिम परिचय गर्दै फुजेराबाट बिदाईको हात हल्लाउदै करिब दिनको ४ बजे तिर हामी हाम्रो गन्तब्य तिर लम्कियौ ।

फर्किने बेलामा फेरी फुजेरा टावरमा पुगेर हामीलाई धेरै सहयोग गर्ने दाजुलाई भेटी एक आपसमा फोटाहरु खिचाई हामी दुवई तर्फलाग्यौ । सडकमा पानी जमेको हुँदा बीच बीचमा पानीका स-साना ताल जस्ता देखिन्थे । पानी परीसकेपछिको दृश्य झन हेन लायक थियो । हामी पहिलाकै बाटो फर्कियौ । साथीहरु अब बिच बाटोमा पुगेपछि यो पहाडको मुनी बसेर फोटाहरु लिनु पर्दछ है भन्दै अगाडी गयौ । घाम बिस्तारै डाँडामाथी पुग्दै थिए । हामी सबै बिच बाटोमा ओर्लेर वरी परीको दृश्य अवलोकन गर्न थाल्यौ । कोहि साथीहरु भन्दै हुनुहुन्थ्यो जोमसोमको याद दिलायो, कोहि भन्नुहुन्थ्यो पोखरा उपत्यका, कोहि भन्नुहुन्थ्यो चितवनको चुरे पहाड सबैको आ-आफ्नै मूल्याङ्कन थियो । पहाडको मुनी बसी हामी सबैले फोटा खिच्यौ र अगाडी बढ्यौ । बिस्तारै घामले हामीलाई छोडी डाँडाबाट ओर्लदै थिए । मौशम अन्धकारमय हुँदै गयो । सडकका पहरेदारहरुले विस्तारै आँखा उघार्दै हामीलाई स्वागत गरिरहेका थिए । हामी पहिलाको ठाउँमा आईपुगेछौ जुन ठाउँ हाम्रो कल्पनामा नेपालको मुग्लिङ बनेको थियो । एक पटक ओर्लन करै लाग्यो र सडकको नजिकै गाडी पार्क गरी हामी एउटा चिया पसलमा गएर चिया खायौ र एक आपसमा आ-आफ्ना अनुभवहरु बतायौ । समयले हामीलाई पर्खेको थिएन बिस्तारै औशीको रात झैं अँधेरोले छाउन थालीसकेको थियो । प्रवासमा कहिले औशी कहिले पुणिर्मा केहि थाहा हुदैन थियो तर आज भने केहि मात्रमा थाहा भयो आकाशमा जुन थिएनन् सायद औशीको दिन सुरु भएको थियो क्यारे । अधेरै भएपनि फोटाहरु खिच्यौ र फेरी हामी हाम्रो गन्तब्य तिर लम्कियौ । जव दुवईमा प्रवेश गर्र्यौ जता हेरेपनि उज्यालो, भिड भाड, वाक्क लाग्यो । हामी करिब १० बजे दुवईको नेपाली रेष्टुरेण्टमा पुग्यौ र अन्य साथीहरुसँग बसी नास्ता खायौ । साथीहरुको आगमन रोकिएको थिएन एक दुवई जना सँग भेट्दा भेट्दै आधा रात त्यहि बितेछ । रातको १२ बजे हामी त्यहाँबाट सँगै गएका साथीहरुसँग बिदाईको हात हल्लाई तर्क बहादुर कटुवाल र म बालचन्द्र जीको कोठा तिर लाग्यौ । अरु साथीहरु आ-आफ्नो गन्तब्य तिर लाग्नु भयो । जति रमाइलो फुजेरा जाँदा भएको थियो त्यति र्फकदा भएन किनकी बाहिरी दृश्य सबै कालो रातले ढाकेको थियो ।
बन्दिपुर, तनहुँ
हाल यू.ए.इ
kn_paudyal@yahoo.com

राजधानी साप्ताहिकद्वारा सहयोगीहरु सम्मानीत

nepalgulfn — Mon, 05 Feb 2007 11:27:12 +0000

कतारबाट प्रकाशित हुने नेपाली भाषाको पत्रिका राजधानी साप्ताहिकले आफ्नो प्रकाशनको पहिलो वर्ष पुरा गरेको उपलक्ष्यमा एक कार्यक्रमको आयोजना गरि विभिन्न क्षेत्रबाट पत्रिकालाई सहयोग पुर्याउनुभएका महानुभावहरुको कदर गर्दै प्रशंसा पत्रद्वारा सम्मान गरेको छ ।

हिजो शुक्रबार दोहा स्थित नेपाली दूतावासको सभा कक्षमा आयोजित छोटो तर मिठो कार्यक्रममा कतारका लागि कार्यवाहक राजदूत राजेन्द्र पाण्डे तथा कतार सरकारको रेडियो एण्ड टेलिभिजन कर्पोरेशनमा कार्यरत श्रीमति सविता बैद्यलाई राजधानी साप्ताहिकका प्रबन्ध निर्देशक आशिष शेरचनले प्रशंसा पत्र प्रदान गर्नुभएको थियो । त्यस्तै प्रशंसा पत्रबाट सम्मानीत हुने समाचारदाता, साहित्यकार, लेखक तथा सहयोगीहरुमा कतारमा कार्यरत बिर बहादुर थापा, राई रमेश गाउँले, उत्तम सेन, क्रान्ति सिंह, सरोज वास्तोला, कुमार कार्की, नेत्र खनाल, वासुदेव पौड्यल अन्जान, गोकुल कुंवर, स्वयम्बर सिंह लामा, ध्रुब श्रेष्ठ, कमल धन्कुटी, महम्मद ईव्राहिम तथा बिजय माझी रहनुभएको थियो भने दुवाईमा कार्यरत खेमनाथ पौड्यल र बालचन्द्र पोखरेल हुनुहुन्थ्यो ।

गत वर्षको जनवरीदेखि कतारको दार अल शार्कसंगको सहकार्यमा प्रकाशित हुँदै आएको राजधानी साप्ताहिक कतारमा मात्र नभएर वहाराईन लगाएत मध्यपूर्वका अन्य देशहरुमा पनि उपलब्ध गराईएको छ । हरेक हप्ताको विहिबार प्रकाशित हुने साप्ताहिकको विक्रीले प्रति अंक १४,००० नाधेको पनि प्रबन्ध निर्देशक शेरचनले यस सम्बाददातालाई वताउनुभयो ।

वार्षिक उत्सवको उपलक्ष्यमा आयोजित कार्यक्रमको सभापतित्व साप्ताहिक राजधानीका प्रबन्ध निर्देशक आशिष शेरचनले गर्नुभएको थियो भने प्रमुख अतिथिमा कतारस्थित नेपाली दूतावासका कार्यवाहक राजदूत राजेन्द्र पाण्डे रहनुभएको थियो । त्यस्तै अतिथिहरुमा गैह्र आवासिय नेपाली संघका उपाध्यक्ष (मध्यपूर्व) सागर नेपाल, नेपालकतार डट कममा संचालक शिखर बैद्य, गैह्र आवासिय नेपाली संघ कतारका अध्यक्ष कमलमणि गुरागाई, समाजसेवी रविकान्त लाल तथा कतार सरकारको रेडियो एण्ड टेलिभिजन कर्पोरेशनका नेपालीभाषाका प्रेस रिभुअर सविता बैद्य रहनुभएको थियो ।

कतारमा कार्यरत विभिन्न संघ संस्थाका प्रतिनिधिहरु, पत्रकार तथा साहित्यकारहरु, समाजसेवी तथा विशिष्ट व्यक्तित्वहरुको उपस्थिति रहेको सो कार्यक्रम राजधानी साप्ताहिकका समाचारदाता रवि भट्टले संचालन गर्नुभएको थियो ।

कार्यक्रममा बोल्दै नेपालकतार डट कमका संचालक शिखर बैद्यले कतारमा कार्यरत नेपालीहरुलाई नेपाल तथा कतारसंग सम्बन्धित समाचारहरु आफ्नै भाषामा उपलब्ध गराएर राजधानी साप्ताहिकले नेपालीहरुको सुसुचित हुने अधिकारको संरक्षण गर्न सकेको विचार व्यक्त गर्दै राजधानीको उज्जवल भविष्यको कामना गर्नुभयो । त्यस्तै अर्का वक्ता गैह्र आवासिय नेपाली संघका उपाध्यक्ष (मध्यपूर्व) सागर नेपालले पत्रकार साथीहरु निष्पक्ष भएर सबै कमि कम्जोरीहरुको विरुद्धमा कलम चलाउन अनुरोध गर्नुभयो ।

प्रमुख अतिथिको आसनबाट कार्यवाहक राजदूत राजेन्द्र पाण्डेले राजधानी साप्ताहिकलाई दूतावासको तर्फबाट सक्दो सहयोग गरिरहेको भएता पनि सबै घटना तथा समाचारहरु उपलब्ध गराउन नसकिएको वताउनुभयो । राजधानीमा प्रकाशित समाचारहरुले नेपालीहरुलाई सजक तुल्याउन मद्दत पुगेको विचार व्यक्त गर्दै यसले भविष्यमा अझ सशक्त भुमिका निर्वाह गर्न सकोस् भन्ने शुभकामना व्यक्त गर्नुभयो ।

कार्यक्रमको अन्तमा सभापतिको आसनबाट बोल्दै राजधानी साप्ताहिकका प्रवन्ध निर्देशक आशिष शेरचनले पत्रिकालाई प्राप्त सहयोगको लागि सबैलाई धन्यवाद दिनुभयो । राजधानी साप्ताहिकले आफ्नो वार्षिक उत्वकको उपलक्ष्यमा हालै नेपाल बुक शपसंगको सहकार्यमा मह जोडी सम्मिलित नेपाली संस्कृतिक कार्यक्रम सफलता पुर्वक सम्मन्न गरेको पनि वताउनुभयो । पत्रिकाका कमि कम्जोरीहरु केलाई आवश्यक सल्लाह दिनुहुन सबैलाई अनुरोध गर्दै शेरचनले भविष्यमा पनि सदाझै सबैको सहयोगको अपेक्षा रहेको तथा राजधानी साप्ताहिकलाई अझ प्रभावकारी वनाउदै लैजाने वताउनुभयो
(c) Nepalqatar.com